Antwerpen

Vanmorgen voelde de stad voor de eerste keer vertrouwd. Zoals de armen van mijn lief, die me omarmen en verwarmen als vroeger. (Zinnetje is gepikt van Johan Verminnen, ik weet het)

Het lijkt op thuiskomen na een zware nacht, vol van indrukken en mensen en geluid. De rust die je dan overvalt, is er één van tranen-in-mijn-ogen-prikkend genot. Zoals een warmwaterkruik die met net de juiste temperatuur uw voeten in slaap gloeit. Knussigheid … het kwam ineens binnen. In mijn onderbuik, mijn thermometer van mijn ziel, die me leidt en soms misleidt in mijn duistere leven.

Ik stopte mijn snelle tred en keek omhoog. De huizen leken zich over mij te buigen, niet dreigend maar eerder zorgend. Zo van “Kom maar hier, meisje, wij leiden u in de goede richting.”

Blij, met een blos op mijn wangen, roodkapje en de zeven dwergen en een happy ending. Het stroomde, leefde, vloeide door mij heen. Ik heb geluk. Ik ben gelukkig. Na lange tijd van zwoegen en ploeteren ga ik graag werken. Met fijne mensen die eerlijk zijn, spontaan, en net zo zot als de achterdeur die Tantieris heet.

Neen, ik ga niet weer wenen … maar ik heb er toch ferm veel goesting in.