Mega(Mindy)bangelijk cool

Een grave juf, een coole leerkracht … een mens moet wat ambities hebben, niwaar?

Als ik terugkijk naar het beeld dat ik van leerkrachten had, is dat haast utopisch. Niet dat ik superseut eerste klas ben, maar graaf en cool … hmm… toch wat anders in de ogen van elke rechtgesneden twaalfjarige.

Ik probeerde het wel op allerlei manieren. Toffe muziek tijdens knutsellessen, Engelstalige liedjesteksten, klassikale blogs maken, cool dansen op afscheidsfeestjes, …

Toch heb ik het vermoeden dat ze, eens voorbij de grens die Middelbaar heet, mij volledig vergeten. En gelijk hebben ze, natuurlijk!
‘t Is niet omdat ze voor eeuwig in mijn hart gegrift staan, dat zoiets bij hen ook het geval is.

Vandaar dat ik op dit moment toch apetrots mijn beste ( lees graafste en coolste) kleedjes aandoe.

Ik ben namelijk uitgenodigd voor de 100-dagenfuif van de leerlingen die 6 jaar geleden bij mij in de klas zaten.

Je hebt zo van die leerlingen die je niet snel vergeet en zij waren zo’n klas. Wat heb ik daar mee afgezien. Ze zaten met zijn dertigen regelmatig op mijn zenuwen te werken. Pubers zijn het grootste kwaad dat er bestaat en tegelijk mijn lust en mijn leven, mijn passie. Ik vind ze zoooo zalig.

En nu mag ik vanavond naar hun fuif. Ja, ik maak mezelf niks wijs, hoor. Ik heb ook een enorm pak geld mee, want ik zal mogen trakteren, amai!

Manlief gaat wel gezellig mee om het leeftijdsonevenwicht dat er zal heersen wat in balans te brengen.

Ik trek mijn dansschoentjes aan en neem mijn zakdoek mee. Want ik zal waarschijnlijk weer heel erg moeten huilen.

Van de rook !