K’s Choice leeft echt ….
Doodgaan. De wereld rondom mij is er druk mee bezig.
Ondanks het feit dat de wolkenhemels mooier zijn dan ooit, kan ik er geen vreugde in vinden. Wentelen, buitelen en tuimelen in bruingele melancholie. Dit is het meest introspectieve seizoen dat je maar kan meemaken. Een ideaal (?) moment om te mijmeren: over wie of wat niet meer is, over wat er misging, over wat pijn doet en littekens naliet. Net als de bladeren zijn mijn tranen niet bijeen te keren.
Manlief: Waarom weent gij de laatste tijd weer zo veel?
Tantieris: …. snufferdesnuf, snikkerdesnik ….
Manlief: Is er iets aan de hand?
Tantieris: …. *wijst op de kalender en pakt een extra doos Kleenexen* …
Manlief: *laat zijn euro vallen en knikt begrijpend* Och god ja! ….
Tantieris: …boehoeoeoeoehoeoeoehoeoeoe
Manlief slaat zijn arm om mijn schouder, vlijt mijn hoofd in zijn nek en klopt oude-moederkesachtig op mijn rug. Het is een goedbedoeld maar zo grappig gebaar dat ik prompt moet lachen.
Voilá, de herfst zit er weer op wat mij betreft. Hèhè.
-Glimlach-
Was getekend