Leven is een kaartspel 20

Ruiten zeven:

Sta ergens voor. Uw hoofddoek, uw Madonna.

Verlof

Mijn vakantie begint. Twee weken later dan gewoonlijk maar ja … vroeger ontbrak de week Turkije ook in de kalender.

Een nummer waarbij ik zeer erg uit de bol kan gaan. Te beluisteren op gehoorbeschadigend volume, letten op de bas (ik heb toch iets met bassen, denk ik). Manlief doet luchtkeyboard en stringend gitaartje, ik neem alle percussie voor mijn rekening en de ‘Woeh’ van de dames doe ik ook. Het clipje is voor mij een aangename kitcherige verrassing.

Nu de zon erbij en ik ben content. Zeer content!

Auto

“Verdomme, ik had het nog zo gezegd”.

Ik hoor hem vloeken terwijl ik nog in bed lig. Hij stampt terug het huis binnen en zwaait met een klap de slaapkamerdeur open.

“Hoe dikwijls vroeg ik jou om’s avonds de sleutels van je auto te halen?”

Hij briest, bevriest. Is woest en woedend. Kwaad en colèrig.

Ik schiet recht en stamel wat onsamenhangende onzin. Ik snap er niks van. Dit deed hij nog nooit? Waarom is hij nu zo slechtgezind en wát is er gebeurd?

“Tja, dan zal ik de politie maar bellen, zeker! Niet dat ze ons zullen toejuichen, want één of ander kieken laat hier ALTIJD zijn sleutels op het slot zitten!”

Is mijn auto weg? Hoe kan dat?

Ik overloop in sneltreinvaart mijn avond. Thuisgekomen van het werk. Auto op de oprit laten staan. Boodschappen genomen, snel naar binnengelopen en meteen beginnen koken.

Oooooo, en ja … de autosleutels laten steken. Sj ….

Auto gestolen!!!!

Ik schiet in paniek recht en stoot met mijn rechterhand op iets hards, iets dat zeer massief naast mij ligt.

Manlief draait zich om en mompelt: “Zég, wat heb jij? Dat deed wel zeer, hee!”

Verdwaasd kijk ik de halfverduisterde kamer rond. Manlief ligt te ronken. Het ochtendlicht wordt pas geboren. Wát is er gebeurd?

Pfieuw, zo’n dromen nét voor de wekker gaat. Dat kunnen toch nachtmerries zijn!

Zielig

Terwijl ik hem eerst nog probeer wijs te maken dat het de uien zijn, ziet hij al snel dat ik zielig sta te janken boven mijn groenten.

“Stom, hé”, probeer ik mezelf te vergoelijken. Hij slaat zijn armen om me heen en zegt: “Ik zie je toch graag. En zoonlief ook”. En dan moet ik nóg harder huilen.

Pieter

Zenuwachtig, opgefokt …
” Onze toekomst ligt in uw handen”

Niet meteen bemoedigende, bevrijdende woorden.
Zo wel bedoeld, dat weet ik.
Maar de druk wordt heel groot.

Met het openbaar vervoer. Telkens mis ik wat, het is niet mijn dikste vriend, dat vervoer.
Dus de moed zit onderaan. In mijn maat 41.

En dan… hij fietst voorbij. In roodoranje hippe regenjas. Grote Hollandse fiets, leuke pet op. Mooie baard, grave tas.

Hij kijkt, lacht. Naar mij.
Een zekere arrogantie, dat wel…
maar hij lachte … naar mij.

Lang geleden dat ik het dacht en dat ik het zei.
Maar PIETER EMBRECHTS KAN MIJ KRIJGEN.
Nah!

oorlog

Wat een puinhoop.

Er is heimwee.
Naar blauw en wit.
Naar zachte bloemblaadjes.
Naar cliché’s vol zon- en maneschijn.

Nu voel ik oorlog.
Geen erg.
Maar een beetje.
Zoals een muggenbeet.
Die zeurt en jeukt.
Je sterft er niet van.
Dus
geen erg.
Maar zo vervelend.

Mottig

Ierland is een mooi land. Tenminste, dat lijkt me zo. Uit de boeken, de films, de muzikanten die van daar komen. Gisteren schoot me echter een minder fraaie gedachte door het hoofd.

Soms lijkt Ierland een beetje ‘achter’ te staan. Het katholieke geloof is daar zo ingebed dat de bevolking zaken toelaat die een moderne mens met kippevel bezaaien. Waarschijnlijk mag ik niet oordelen, ieder heeft recht op zijn eigen geloof, zijn eigen cultuur.

Toch wringt er iets in mij wanneer ik merk dat, slechts door geloof en cultuur, mensen (en vooral kinderen) vernietigd worden.

The Magdalena Sisters, een film waar ik door geraakt werd, die me tot in mijn ziel greep en niet meer losliet. Op mijn vorige blog schreef ik daar over. Ik moest het toen kwijt.

Gisteren zag ik het einde van een film die daar dicht bij in de buurt komt. “Song for a Raggy Boy” geschreven door Patrick Galvin. Ik vind op dit moment niet de juiste woorden.

Waarschijnlijk omdat het weer gaat over katholieke scholen, paters en het ongelooflijke misbruik dat sommige ‘leerkrachten’ in hun positie aanwenden.

Het moment dat Pater John in zijn arrogantie met bijna sadistisch genoegen een jonge jongen van een jaar of 13 doodslaat, voel ik hoe heel mijn lijf reageert. Mijn hart bonst, mijn ademhaling versnelt. Ik kruip in manliefs hand en voel hem knijpen. Het pak slaag dat de pater nadien van leraar William Franklin krijgt, doet me zo’n plezier dat ik schrik van mijn eigen wraakgevoelens.

Nadien kunnen we niet meteen de slaap vatten. We praten en zwijgen en denken. We vragen ons af hoe het zo ver kan komen, dat mensen in hun geloof excuses vinden om anderen iets aan te doen.

Het antwoord is niet voorhanden. Dus kruipen we in elkaars armen en troost hij mij.

Hij is mijn lief. En heel lief.

Doodgaan

van verlangen

zo hunkeren

buik krimpt

tranen branden

en slikken

slikken

of je leven ervan afhangt

duw

weg

martel

mij

ik

stik

Plots schijnt de zon om 11 uur ’s avonds. Spreek ik woorden die verder gaan dan lijf en leden. Word ik mooi en straal ik uit. Als de zon.

Mijn gedachten maken iemand prachtig, ik zie hem groeien, hij zegt het ook.

Wat mijn lijf niet meer doet, zal mijn hart nooit opgeven.

Regenwoud

Ineens is het binnengeslopen. Het hamereffect bleef uit. Zachtjes, als gif, sijpelt het in mijn ziel en onderbuik. Bij de ontdekking voel ik verbazing. Hoe kan dit? Waar komt dit plots vandaan?

Waar is de rots die me ondersteunt? Waar is de wetenschap die me helpt?

Wég, dus. Ver weg. In  Turkije, denk ik. Achtergebleven aan de rand van dat zwembad. Verzopen in de Middellandse Zee.

Al een week voel ik me rot. Zeur ik de oren van mijn hoofd. En uw hoofd, erbij. Leg ik dus een regenwoud van oren omvér.

Komaan Tantieris, stop met klagen. Wat is die achtendertig méér dan een getal, een cijfer samengesteld uit twee andere? Dat lijf … is goed. Dat buikje is vrouwelijk. Die benen zijn nog steeds lang en die billen nog steeds zeer rond.

Hoe kan een mens zo ongelukkig worden over zijn lijf? Verdomme, (ik vloek wat af de laatste tijd) ik lijk mijn moeder wel. Aaaaagggghhhh!

Is dit dan toch echt een midlifecrisis?