Arrogant, arroganter, arro… euh… nieuwsgierig?

27 02 2008

Vandaag vroeg ik me af wie van mijn lezers (en dat klinkt nóg arroganter dan ik het in mijn hoofd hoorde) naar de Bwards komt. Ik ben de redelijk lange dame die samen met haar maatje u een drankbonnetje zal geven, vergezeld van een glimlach die uit de toppen van mijn tenen komt.

Ik wil niet arrogant overkomen, maar kom jij? (ook lieve glimlach)





Ontrouw

27 02 2008

Een paar weken geleden leerde ik Mohow kennen. Zijn roze initiatief kon op mijn absolute steun rekenen. Niet enkel vanwege de kleur dus, maar vooral vanwege de inhoud.

Deze keer gooit hij een stokje in mijn richting. Aangezien ik vroeger tijdens estafette steevast elke stok liet vallen of tegen mijn hoofd kreeg, was het met zekere terughoudendheid dat ik deze overnam.

Een onderwerp waarover ik de laatste jaren zeer weinig te vertellen heb.  Herinneringen aan de radio.

Heel eerlijk? De laatste 10 jaar luister ik amper naar de radio. I-tunes, cd’s, youtube … muziek is een constante in mijn leven. Ik kan niet zonder, het is mijn levensadem. Maar dat vind ik eigenlijk niet op de radio.

Ironisch genoeg : ongeveer 2 jaar geleden ging de cd-speler in mijn wagen stuk. Sedert dat moment ben ik wel verplicht enkel radio te luisteren. Dan zap ik als een echte zapper heen weer tussen Radio2, Donna, StuBru, Radio1 … om dan meestal te blijven hangen op Antwerpen1. Daar spelen ze vooral muziek, zonder té veel reclame en zeker geen gebabbel tussendoor. Dat is dus wat ik zoek.

Ik herinner me dat ik vroeger met mijn vinger op de play- en recordtoets zat te wachten tot die *@*grmbl-dj zijn mond hield, zodanig dat ik de laatste nieuwe hit van Nick Kershaw kon opnemen. Ontelbare cassetjes heb ik versleten en gedraaid tot de tape eraf kwam.

De laatste zender die ik doelbewust elke dag luisterde is StuBru. Heel anti-Donna was ik toen nog. Nu ben ik veel te oud voor StuBru. The Kooks en The Kaiser Chiefs interesseren me niet echt. (Sorry voor de fans). Daarvoor was het Radio2. De zender van mijn ouders, waarop heel veel muziek van ABBA werd gedraaid toen.

Maar steeds kocht ik cd-tjes en cassettes met mijn favoriete muziek erop.

Wat ik me dus wel herinner is het allereerste liedje dat ik opnam. Met mijn gloednieuwe cassetterecorder, gekregen voor mijn plechtige communie. (Ja, ooit was ik katholiek)

A town called Malice” vond ik toen echt schitterend. Paul Weller bleef in mijn toplijstje staan. Het eerste plaatje dat ik kocht (op mijn elfde) was “Making your mind up” van Bucks Fizz.

Dat was de start van muziek kopen. Zalig … luisteren naar een elpee, een cd met enkel muziek die ikzelf tof vind. Sorry, geen radio voor mij dus. Moest het nu fatsoenlijk online gaan? Maar de term “buffering stream” is geen leuk gegeven tijdens de laatste nieuwe van Kate Bush. Dus cd’s it is.