Gemis(t)

9 03 2008

Meestal lukt het mij om haar te vergeten. Niet te denken aan een jarenlange vriendschap die door misverstanden en puberale ruzies compleet op de klippen liep. Ik was te kwaad, te gekwetst om maar enigszins te kunnen rouwen om die woeste, woedende scheiding. Geen sprake van co-ouderschap, geen sprake van in vriendschap uit elkaar gaan. Ik had soms het gevoel dat ik terug in de lagere school was terechtgekomen. Zo kinderachtig. Bittere verwijten, onverwachte mails en vooral steeds het gevoel van totaal niet begrepen te worden.

Het perfecte recept voor een scheiding, herinner ik me nog.

Af en toe duikelt ze op in gesprekken en meestal is dat niet zo positief. Ik werd voor haar wat háár vrienden al jaren over me zeiden en zij bleek uiteindelijk toch ook te voldoen aan het beeld dat mijn vrienden al jaren van haar hadden. En dat deed zeer. Dat we zelf geloofden in mekaar graag zien en respecteren en dat we onszelf jarenlang een rad voor ogen draaiden. Dat doet zeer.lente-003.jpg

Mijn huis is gevuld met herinneringen aan haar. Haar gulheid is nog steeds merkbaar. Zelfs dan lukt het me om rustig over te gaan tot de orde van de dag en het te laten voor wat het is. Ik mis haar, maar misschien wel niet wie ze is. Ik mis wat zij voor me was. Blijkbaar zijn dat twee verschillende dingen.

Pijn slijt, zelfs allesverscheurende. Dus ik denk niet veel meer aan haar. Ik kon het plaatsen, denk ik toch.

Het is alleen als ik broodjes in de oven maak dat ik bijna altijd moet huilen. De manier waarop ik de pesto smeer en de kaas erover strooi … Dat aten we altijd op haar feestjes.

Zo stom, maar dan mis ik haar ineens ontzettend erg.

Advertenties

Acties

Information

5 responses

9 03 2008
klaproos

maar…
is er dan geen manier om weer bij elkaar te komen,??
een moet der trots laten varen..
je bent zo heftig met haar bezig dat er nog heel veel gevoel zit, laat dat niet kapot gaan….

luister naar mijn wijze raad…
neem aktie:-)

xxx
klaproos

9 03 2008
georgina75

Zo… pijnlijk. Zou het niet beter zijn om toch eens te polsen voor een ontmoeting. Een teken van leven geven of zo. Een teken dat je misschien toch nog iets te zeggen hebt.

9 03 2008
elke

Zeer slecht ben ik in het hierover raad geven. Koppig als ik ben zou ik eveneens de band verbreken en nooit meer goedmaken. Maar of dat de juiste manier is… dat zou ik niet durven beweren.
En mens moet altijd doen wat het hart ingeeft denk ik. Zelfs als de kans er is dat je dan (nogmaals) op je bek gaat. Of als je denkt dat het voor jou niet meer hoeft, dan moet je het de tijd geven om er vrede mee te nemen.
(dit klinkt zeer onsamenhangend, ik weet het)

9 03 2008
Tantieris

Het water is veel te diep, was het algemene besluit. Dank je wel voor jullie lieve woorden 😉

9 03 2008
zeezicht

Er zijn dingen die nooit overgaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: