Wijvenweek: kinderen

28 03 2008

Ik ben geen roze moeder. Die wolken zijn er nooit geweest. Zoonlief was een cadeautje waarop lang werd gewacht en ’t was/is de moeite. Een levensuitdaging, zeg maar. Een enorme spiegel die me doet slikken en nadenken over wie ik zelf dan wel ben.

Over mijn kind schrijf ik af en toe wel wat maar niet zo veel. Ik heb 1 foto van hem in mijn tas zitten en moet bij officiële instanties soms écht nadenken over wat zijn juiste geboortedatum nu weer is.

En toch is hij mijn oogappel, mijn alles, mijn liefste, liefste, liefste, liefste ….

Maar ik ben geen moeder die constant over haar kind praat. Met mijn vriendinnen doe ik dat ook nooit. Het beginonderwerp is meestal wel de kinderen. Beroepshalve kon ik best de juiste vragen stellen op de juiste moment.
Na een poosje is het dan voor mij wel goed geweest. ‘Kinderen’ is voor mij ‘een’ gespreksonderwerp, niet hét gespreksonderwerp. Dat gevoel stamt nog uit de tijd dat ik bij de mannen ging zitten op feestjes, terwijl de vrouwen niets anders deden dan over de kakbroeken en de tutjesperikelen van hun kinderen praten, een godganse avond lang. Toen werd ik daar misselijk van. Nu doe ik even mee en dan ga ik weer terug bij die mannen zitten. Want ik praat liever over auto’s, geld, de playboy en seks … euh … neen, ook niet echt. Maar u catched mijn drift wel, zeker?

Advertisements

Acties

Information

7 responses

28 03 2008
elke

Ik denk dat ik vandaag maar niks ga schrijven. Je hebt het perfect verwoord. (buiten het lange wachten dan, dat was bij mij niet het geval).

28 03 2008
Valerie

ewel, met dit te lezen denk ik dat mijn ma hetzelfde type moeder is als jij bent, en hetzelfde type moeder als ik wil worden. If that makes sense 😉

28 03 2008
mick

Vrouw van mijn hart.
Ik ben een jaar of tien geleden meer dan de helft van mijn vriendenkring verloren. Omdat hét gespreksonderwerp kinderen en alleen kinderen was. Nooit meer babbelen over kunst, film, kleine en grote problemen. Nooit meer hangen in een kroeg, alleen thuis met een gillend kind waar ze vrolijk om moeten lachen. Toen heb ik mijn rokken opgetild en ze achter gelaten. Natuurlijk kan het kind erbij genomen worden als gespreksonderwerp, maar als het de hoofdmoot wordt, nee.

28 03 2008
zapnimf

Allez nu?
Toch niks leuker dan te klappen over hoe hij je tuin in de fik heeft gestoken?
Of samen beramen hoe je vooralsnog abortus kan plegen (na elf jaar)?
Of in welk woud je ze ooit wel eens zal achterlaten?

28 03 2008
Tantieris

@elke: ja, dat lange wachten maakte het niet leuker.
@valerie: perfect sense!
@mick: ja, dat vind ik ook zo spijtig. Met mijn vrienden praat ik het liefst over mijn eigen gedacht en niet over mijn kind. Natuuurlijk vind ik zoonlief een schatje en stoef ik best eens graag over wat hij allemaal doet. Ik veroordeel die moeders niet die zo fier zijn (dat ben ik ook) maar het is gewoonweg niet mijn stijl, dat is alles.
@zapnimf: je brengt me op ideeën!

28 03 2008
blogbaas

Ja, ik catch inderdaad de drift. Maar de gespreksonderwerpen die u op het laatst aanhaalt begeesteren mij nu ook weer niet zo. Zodat ik dan weer nogal eens met de kinderen ga spelen.

28 03 2008
klaproos

yow een log naar mijn hart een voorbeeld voor alle vrouwen die niks anders meer weten te vertellen dan hun kinderen,
ik heb geen kinderen, maar kan het niet waarderen de hele avond naar verhalen van hun kroost te luisteren…

een vrouw naar m’n hart 🙂

Thanx
xxx
klaproos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: