Vijgen na Pasen: pleidooi

1 04 2008

De toon is belerend maar je kan het ook opvatten als ‘passioneel’. Het onderwijs blijft mijn passie en ik kan heel schoolfrikkerig doen, ik weet het. Maar zet uw mildheid-mode aan terwijl u dit leest. Of zoek de mijne. Ni simpel, zene!

Een storm in een glas water. Ergens op het web een discussie over strafwerk, klassikaal strafwerk, al dan niet terecht. Brief van papa die het dus niet rechtvaardig vindt. En iedereen is vertrokken met commentaar en pro’s en contra’s en blablabla.

Natuurlijk raakt me dat. Na 15 jaar in het onderwijs en 1 jaar in de grotemensenwereld wordt het verschil en de ongelooflijke kloof me stilaan duidelijk. Ook het feit dat ik zelf een kind heb dat naar school gaat, op zwemles zit en gaat spelen bij anderen doet mijn ogen openen voor het feit dat opvoeden zowat het moeilijkste vak is dat er bestaat.

Als een juf tegen mijn kind zegt dat hij niet mag wenen, omdat anders ‘de mama verdrietig wordt’, gaan mijn haren rechtop staan. Dat vind IK geen pedagogische uitleg. Maar waarschijnlijk krijgen omstaanders grijs haar van het feit dat ik met mijn kind toch wel een kwartier kan discussiëren over het waarom van mijn beslissing om nu GEEN snoepje aan de kassa te kopen.

Opvoeden is hetzelfde als leven … iedereen doet dat op zijn eigen manier. Iedereen is er ook van overtuigd dat zijn of haar aanpak de meest ideale is. Nu ja, om in termen van altijd en iedereen en eeuwig enzo te spreken.

Wat mij heeft doen besluiten om voorlopig even juf-af te blijven, is het verlies van de mildheid. Ik had er echt mijn buik van vol om brieven te krijgen van ouders die mijn beslissingen niet goed vonden, om mijn huid volgescholden te krijgen door een papa of een mama die mij ‘krapuul’ vond. Ik kan daar niet tegen. Ik zal dat zelf nooit doen.

Ik ben minder dan heilig, hoor. Strijk tegen mijn haren in en het venijn spat alle kanten op. Maar dan moet ge al ne straffe zijn, zoals ze dat hier zeggen.

Neen, ik denk altijd: Komaan mensen, wees lief voor elkaar. Uw gelijk is het uwe, mijn gelijk is het mijne. Laat ons op zoek gaan naar de gulden middenweg. Maar liefst altijd lief zijn voor elkaar.

Er is heus geen moeder Theresa aan mij verloren gegaan. Ik ben fel en heb een visie van hier tot Tokio. En ik weet a.b.s.o.l.u.u.t. dat uw kind het schoonste kind ter wereld is. Dat is het mijne namelijk ook. Maar soms is uw kind op een ander niet wat het is bij u.

Dat is namelijk het moeilijkste van juf-zijn. Dezelfde kijk vinden als de ouders van Milan, Jessica, Thomas en Kimberly en vul maar in. Want hun bril is gekleurd door de liefde en mijn bril is gekleurd door de goesting. De goesting om die kinderen te laten groeien en bloeien en te laten zijn wie ze in werkelijkheid zijn. En daar zitten ook heel wat vervelende kantjes aan. Want ja, sommige kinderen kunnen zeer ambetant zijn. Maar in ieder kind zit iets goeds. Je moet bij het ene soms wat harder zoeken dan bij het andere. Dat geldt trouwens ook voor juffen. God (of iemand) weet dat ik in mijn hele schoolleven welgeteld 5 toffe leerkrachten had. (En dat geldt over 19 jaar, hee!)

En toch …. mama’s en papa’s en alle mensen die maar enigszins betrokken zijn bij de opvoeding van onze toekomstige volwassenen (klinkt chic, hee): denk eraan dat (zo goed als) elke juf een enorme overtuiging heeft én nodig heeft. Soms is dat niet die van u. Maar net zo goed als elke juf weet dat (zo goed als) iedere ouder het beste voorheeft met zijn kind, zo is dat ook bij leerkrachten. Die doen dat heus niet voor al het verlof en de schoon pree. De meesten doen dat uit het pure geloof in kleuters, kinderen, pubers, studenten. En we bijten soms onze tanden stuk op het gebrek aan mildheid.

Ik probeer mild te zijn voor de ouders van mijn kinderen. (zo blijf ik ze noemen) Ook al denk ik: “G*v*d**, wilt ge nu alstublieft uw ogen opendoen en eens écht naar uw kind kijken?” Dan nog probeer ik hun bedoeling te zien. Want ik ben zelf ook mama en vind het soms zeer moeilijk om mijn kind te zien zoals hij echt is. Ik heb hem heel graag perfect. Wat hij voor mij altijd zal zijn. Spijtig genoeg niet voor zijn juffen. Die ook maar mensen zijn.

En daarmee is de cirkel rond.


Acties

Information

9 responses

1 04 2008
Rudy ECHT

ik kan niet meepraten over kids, want ik heb er geen, ik ben geen ouder, maar evengoed groetjes🙂

1 04 2008
Mathias

Ik ga dit eens door de mama laten lezen zie! Die is kleuterleidster en vertelt regelmatig over ouders die vinden dat ze het allemaal beter weten.

De ouders zijn thuis baas, de juf is in de klas baas. Punt andere lijn. In de klas, waar de kleuters/kinderen in het slechtste geval (zoals bij mijn mama) met 30 zitten, zijn nu eenmaal andere regels nodig dan thuis, waar er misschien 2 à 3 rondlopen. En als een juf het gezag van ouders niet mag ondermijnen, dan mogen de ouders het gezag van de juf niet ondermijnen.

1 04 2008
elke

Ik heb mij ook in de discussie gemengd ginder (voorwaar, ik in een discussie😉 ). Je hebt ten volle gelijk.
Mijn voorkeur gaat uit naar erover praten in zo’n geval. Waarom is het gebeurd? Het kan zo simpel uitgelegd worden.
En in mijn geval: de juf is de baas in klas, ik thuis. Ik geef Mathias volledig gelijk hieromtrent. En als ik het niet snap, dan ga ik naar de juf. Want alleen zij kan me zeggen hoe het zit. Toch?

1 04 2008
tante annie

vooral respek! ik zou het zelf namelijk niet willen doen.

1 04 2008
tijdtussendoor

Goed gezegd van Mathias!
Hij heeft een slimme ma…

1 04 2008
babette

molady is not dead! spread the news in blogland.

1 04 2008
Patrick

Het verlies van mildheid is, naar mijn aanvoelen, een gevolg van de verschrikkelijke prestatiedruk waaraan de ouders dikwijls zijn blootgesteld.
Het zuur van de gebudgeteerde en gecontroleerde prestatiemaatschappij dringt nu al door tot in het onderwijs en de non-profit.

1 04 2008
tante annie

nagel oppe kop, petrik

3 04 2008
zapnimf

De juf heeft niet altijd gelijk in haar eigen klas. Ik kan het weten, want ik was al wel eens die juf. Maar dit geheel ter zijde.
Sinds ik ouders bij hun kraag grijp aan de schoolpoort of ze telefonisch op de hoogte breng van wat er op school is voorgevallen, is dat gelijk willen krijgen langs beide kanten meteen getemperd. Wat zwart op witte commentaar in een agenda is de beste methode om kwaad bloed te kweken, terwijl, als je in persoonlijke dialoog treedt, meteen ieder kwijtkan vooraleer er zich stoom in de oren heeft gevormd en het kind in kwestie staat erbij en kan zich niet meer verstoppen achter -ik heb het niet gedaan- een eenzijdig verhaal. Dit geldt echter voor de serieuze conflicten, de rest regel ik tijdens de schooluren wel met de leerling zelf.
Tevens blok ik de verhalen over mijn eigen klein mannen af. Ik hoef niet exact te weten wat ze mispeuterden in de klas omdat hun juf of meester toevallig mijn collega is. Ze hoeven geen voorkeursbehandeling en ik weet echt wel dat mijn kind niet altijd even schoon is, maar dat belet niet dat ik ze nog altijd aaibare koters vind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: