Een stokje voor een stukje

20 05 2008

Een jaartje vrolijkheid wilde voor mij iets schrijven. Nu ja, bij mij, voor u, natuurlijk. Ikzelf vind haar ontzettend goed. Het echte leven, zonder veel blabla én met een enorm gevoel voor humor. En voor mezelf: o.n.t.z.e.t.t.e.n.d. herkenbaar. Dat we van ongeveer dezelfde leeftijd zijn, zal daar zeker iets mee te maken hebben. Het volgende stukje zou ik kunnen geschreven hebben. Of tenminste, het vertelt hoe onze levens gelijkaardig lopen. Elke is een toffe …

Het mogen schrijven op de blog van een ander werkt toch wel een beetje verlammend. Stress om vooral niet af te gaan. Meestal zet ik mij neer, start de computer op en begin te tikken. Recht van mijn hoofd naar het scherm. Zelden verander ik nog zinnen. Ik gebruik geen moeilijke woorden want ik versta ze zelf niet. Ik maak geen ingewikkelde zinnen want dat is me te lastig. Wel bewondering hier voor mensen die het wel kunnen, daar niet van. Maar niet voor mij. Ongeduldigheid en zo.

Nu is dat toch iets moeilijker, je schrijft niet zomaar iets bij iemand anders. Het vereist een Thema. Liefst een gemeenschappelijk.

Ik leerde Tantieris’ blog kennen ergens in de roze blogweek. Of was het de roze brilweek? De vrolijkheid spatte eraf, the eighties waren back. Het leven was roze.

Bizar toch hoe je je jeugd linkt aan vrolijkheid. Onbezorgdheid. Een overheersend gevoel van vrijheid, terwijl je je na je dertigste toch stukken beter voelt dan toen.

De jaren tachtig waren nochtans geen toonbeeld van fun. Ok, de muziek was fun, of toch op zijn zachtst gezegd lachwekkend. De kapsels waren de max, de kuiven ontelbaar. Wie had er toen geen permanentje in het haar? En wie er geen mocht van vader of moeder liep er maandenlang om te rouwen of zoch zijn toevlucht bij het wafelijzer. De potten gel waren groot en veel te rap leeg. De kleren waren wijd en de broekstailles reikten tot aan de onderkant van je ribbenkast. De oorbellen waren groot. Als je niet oplette bleef je achter een uitsteeksel haken en moest je oorlelloos door het leven. De brillen waren mega. De beugels waren beugels en geen blokjes. Oorbellen had ik niet. Een bril en beugel daarentegen wel.

De liefde van je leven werd verliefd op een ander, nooit op jou. De bom ging vallen en beïnvloedde de muziek – De Bom – en de film – War Games. Een studiekeuze maken was niet moeilijk. Wat je ook koos: je kans op werk was nihil. Het mobiletteke dat je wou, ging aan je neus voorbij. Je lief had een Yamaha. Een rooie. Jij mocht er niet op van je moeder, die nota bene niet wist dat je een lief had. Je deed dat dan ook niet. Twee dagen later was het af.

Je moest sokken dragen op school. Tot je 18e. Ook in sandalen. Je enige daad van rebellie was ze afdoen in klas en ze opnieuw aandoen als je naar buiten ging zodat je niet betrapt werd. Er werd niet gebrost, hooguit gerookt op de wc.

Wonderbaarlijk waren ze, de jaren ’80. Je vrijage beperkte zich tot kussen, verder dan dat ging het niet. Het duurde dan ook nooit langer dan een paar maanden. Je droeg geen schoenen met hakken, dat bestond niet voor jouw leeftijdscategorie. Je kocht geen sjakos op je 13e want je had niks om erin te stoppen. Je moest je niet verantwoordelijk gedragen want je had geen verantwoordelijkheid. De belangrijkste vraag was of je snob was of niet. De tweede belangrijkste of je voor U2 was of Simple Minds. De derde was of je ooit aan een lief ging geraken. Wist je veel dat alles zichzelf oploste.

Dàt was nogal eens een leven, dat wij hadden. Eén en al onbezorgdheid. Eén en al vrolijkheid…


Acties

Information

7 responses

20 05 2008
zapnimf

Je vergat de epauletten!

Heel herkenbaar, al broste ik wel eens, had ik wel een sjakos, was kussen een opstapje naar meer, hebben de nonnen mij van school gesmeten omdat ik niet in orde was met het uniform en U2 stonden de Simple Minds niet echt in de weg, maar voor de rest… hé-le-maal just!

Dat waren nog eens tijden… gaan betogen tegen de kernkoppen, tegen de Paus in Antwerpen, tegen de opsluiting van Nelson Mandela, tegen Ronald Reagan…
Acties voor Amnesty International, het WWF, petities tegen vanalles en nog wat.
En dan de concerten! Prince in het Sportpaleis, Bowie op de wei Werchter, Sting op Torhout-Werchter…
O god, in wat voor een saai leven zijn wij gesukkeld tegenwoordig.

20 05 2008
veerle

En klompen dragen mocht ook al niet bij ons op school, en ’s middags werd er gevolksdanst. Geen wonder dat ik buitenglipte en mijn bokes stiekem in een donker café ging opeten…

Maar ’t waren inderdaad heerlijke tijden. Heel herkenbaar geschreven.

20 05 2008
Margo

Heel herkenbaar en echt puik geschreven!

De jaren 80 waren ook mijn onnozelste apenjaren.
Met mijn haar omhoog, in pieken gezet met suikerwater (ik kreeg geen gel van thuis), helemaal in ’t zwart gekleed met van die scherpetiplaarsjes, een zwart lijntje onder de oogjes, dikke ijzeren ringen en kettinkjes…djiez jongestoch, wa was da voor iets.
Mijn ouders waren niet echt fier op hun jongste…ons Margo, zo’n affront🙂
Op school (een rasecht nonnenklooster) vloog ik vrijwel elke dag naar het secretariaat om mijn haar plat te leggen. Daar kreeg ik dan onder mijn vijs omdat hun papieren aaneenplakten van dat suikerwater.
Hilarische tijden waren het. Lekker averechts doen en tegenstribbelen en kijken hoever je kon gaan bij de grote mensen.
ik had wel veel vriendinnen maar bij de jongens was ik absoluut niet populair. Met rood haar en een vel zo wit als een melkfles, daarmee viel geen jongen te versieren.
En al mijn vriendinnen maar vertellen over hun lief, de trutten!
Tranen met tuiten heb ik geweend, achter mijn ruige look van toen.
Maar ’t is allemaal nog redelijk goed gekomen. De jongens vallen nu wel voor mijn prachtige rode lokken en mijn rimpelloos bleek velleke🙂
Woehaha!

20 05 2008
patrick

Ik ben zelfs gaan betogen tegen de werkloosheid. Ik was toen nog zotter als nu;-)
En branden dat die politieautos deden.

20 05 2008
micheleeuw

Mijn eerste auto, alleen gaan wonen, werken & uitgaan, paardrijden & na-praten aan de toog, … Those were the days !
Prachtig geschreven.

21 05 2008
elsje

Ook heel naar dat ik de enige in de klas was die tegen De Bom was. De jongen uit mijn klas waar ik Werkelijk Vreselijk Verliefd op was beet me op een slechte dag toe: als je volwassen bent, zul je begrijpen dat de regering er goed aan heeft gedaan de kruisraketten in Nederland te plaatsen (mind you, hij was welgeteld drie maanden ouder dan ik!). De liefde was acuut over. Nooit meer interesse in hem gehad. Zoete triomf toen die verdomde kernkoppen alsnog geen onderdak vonden op Nederlandse bodem…

22 05 2008
janien

En mijn late jaren zestig dan in Leuven… De ene dag nog spannender dan de andere met onze lange hennabloemenharen in de linkse stormwind en mijn knalgele (ja, de kleuren komen terug) fluwelen jasje van Barbarella op de Koornmarkt in Antwerpen. Psychedelische posters.

Tegenover jullie ‘vrolijke onbezorgdheid’ plaats ik wel ‘bloedserieus’. In alle auditoria en daarbuiten, op straat, in de Alma, de studentencafés, de macrobiotische restaurantjes, aan de fabriekspoorten: hoe wij, wereldhervormers, de revolutie smeedden dag en nacht. Immense schokgolven van politieke discussies. Dagelijks stakingen. Betogingen. Roepen en schreeuwen en vechten voor en naar een betere wereld. Emancipatie. Ontvoorgding. Vanop tafels, door luidsprekers. SVB, StudentenVakBeweging, kunnen jullie het je voorstellen? Alle macht aan de Arbeiders én de Verbeelding. Daniel Cohn-Bendit, Walter De Bock, Ludo Martens, Paul Goossens, Kris Merckx. Hoe we ondertussen The Velvet Underground, Lou Reed, John Cale, Beatles en Stones e. vele a. aanbaden, Jan Cremer, Simon Vinkenoog, Hugo Claus, Marcel van Maele, ik schrijf maar wat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: