Mannen …

31 05 2008

Sommige dingen zijn te persoonlijk om op het wereldwijde web te zetten. Dus doe ik dat beter niet.

Ik wil het over iets anders hebben. Over iets dat me tot in mijn meest vrouwelijke kern raakt. Na het BGGD las ik de Flair. Dat doe ik niet dikwijls. Ik voel me daar soms te oud voor. (om niet het woord ‘volwassen’ te gebruiken) Maar we hadden hem daar gekregen en voor een enkele busrit is hij net dik genoeg.

Ik werd keihard geraakt door het verhaal van 2 vrouwen die op reis in Zuid-Afrika werden verkracht. Twee vriendinnen die de reis van hun leven gingen hebben … tot ze van de weg werden gereden en gedwongen werden om seks te hebben met een vreemde.

Het snijdt me door merg en been. Het doet me meteen denken aan het verhaal van Alison. Die geschiedenis achtervolgde me gedurende weken, tot in mijn dromen. De beelden, de foto’s … het idee van … .

Door mijn werk (en niet alleen daardoor) weet ik nu dat vrouwenverkrachting één van de meest gebruikte gewelddaden is tijdens een oorlog. Honderden, duizenden vrouwen dragen heel hun leven de gevolgen van een misdaad die hen werd aangedaan door gefrustreerde, wrede soldaten. In een conflict dat niet alleen hun huizen, hun geliefden en hun leven, maar ook hun toekomst verwoestte.

Ik versta dat niet goed. Echt niet. Waarom doen mannen dat? Waar is de kick? Wat is de reden?

Het voelt aan als het meest vernederende wat je kan overkomen. Je wordt misbruikt, gekwetst in iets dat zo persoonlijk is. In iets waar je trots op moet zijn, waar je van moet genieten.

In mijn omgeving ken ik iemand die na 20 jaar nog steeds de fysieke gevolgen draagt. Het zal haar niet alleen psychologisch maar dus ook lichamelijk achtervolgen tot ze sterft. En eigenlijk is er dan al een stuk van jezelf gestorven. Want je geneest nooit nog volledig. Je wordt nooit helemaal terug wie je was vóór dat het gebeurde.

Ik spuug op zo’n mannen. Zij brengen het slechtste in mij naar boven. Ik zou willen dat hen iets afgrijselijks overkomt. Want ik kan dat met de beste wil van de wereld niet verstaan. Dat ze mekaar kapot maken met geweertjes en kanonnen, tot daar aan toe. Maar dat je een vrouw zodanig pijn kan doen … neen, dat begrijp ik niet.

Advertisements

Acties

Information

9 responses

31 05 2008
vandepotgerukte

Gelezen en niets aan toe te voegen.

Was getekend

31 05 2008
babette

Ik heb op zo’n moment altijd de neiging om aan castratie te denken (zonder verdoving, met een bot roestig mes en traag weliswaar) maar als we hen de kogels voor die zielige geweertjes van vlees afnemen, vinden ze er wel andere pervertere uit. Het maakt me tot tranen toe misselijk als ik het zie op televisie, terwijl mijn meekijkende man er vrij koelbloedig bijblijft ‘ja dat is wel erg maar tis teve hé’ tot er een man op teve komt die een shot in zijn ballen krijgt van hier tot tokyo dan zie je hem ineenkrimpen en kreunen ‘my god dat moet verschrikkelijk zijn!’ Ha!

31 05 2008
annava

Ik heb het daar ook moeilijk mee, hoe kan je nu zoiets doen? Vuil vind ik het en vooral vernederend. Zoiets blijft je achtervolgen. Als je ziet hoeveel onschuldige vrouwen al verkracht zijn, hoeveel jonge meisjes niet meer gewoon naar huis kunnen fietsen dan denk ik: waar is het respect gebleven?

het is erg maar je hebt het weeral eens mooi verwoord

31 05 2008
blogbaas

Ik kan er echt niet aan doen dat ik een man ben (alhoewel, tegenwoordig is veel mogelijk en “ze” zijn daar heel goed in naar het schijnt!), maar ook voor mij zijn dat soort “praktijken” onbegrijpelijk. Met de term “beestachtig” doe je de dieren te veel oneer aan. Ik kan dus ook niet uitleggen wat zij daaraan hebben, behalve als ik het moet gaan zoeken in woorden als “primaire driften”, maar dat zou voor mij impliceren dat men niet meer over mensen spreekt.

En alle “uitleg” die in deze context dan nog wordt gegeven, meestal door mannen, om het “te plaatsen”, …

Kijk, dat zijn van die realiteiten in deze wereld waar ik altijd maar kwader van word.

31 05 2008
kaat

Nu en dan ‘lees’ ik het ook. Ik ben een ongelofelijke “believer” als het op onderwijs aankomt. In sommige oorlogsgebieden of bezette gebieden hoort het er bij. Er is zoiets als totale demoralisatie (als dat woord bestaat). Kindsoldaten worden ‘verplicht’ om de meest gruwelijke dingen te zien en doen zodat ze hun gevoel voor waarden totaal verliezen. De andere is een object. Ik denk dat er een onderscheid gemaakt moet worden tussen ‘individuele verkrachters’ (waar pathologieën achter zitten) en ‘verkrachtig als aanvaard binnen een bepaalde groep, cultuur’. Ik vind het een niet minder erg dan het andere, verkrachting blijft verkrachting. Ik hoop alleen dat door vorming kinderen, jongeren, volwassenen toch besef krijgen dat dit niet kan.
Wat ik ontzettend vind is dat men wel acties onderneemt tegen clusterbommen en bv. landmijnen, wat natuurlijk heel goed is, maar dat er geen publieke actie bestaat tegen verkrachting als oorlogsvoering of terrorisme. Ik denk dat in de hoofden van veel mannen (en beleidsmakers) iets toch nog altijd iets zit dat zichtbare handicap of verwonding, “erger” is dan verkrachting. Hetzelfde geldt (ook in België) voor de strafmaat. Wie denk je dat de grootste strafmaat krijgt : diegene die een ander een blijvend letsel toegebracht heeft, of diegene die een vrouw verkracht heeft ?

31 05 2008
blogbaas

Ik denk dat het slachtoffer de grootste straf krijgt.

31 05 2008
Evelien

Toen ook gelezen in de Flair (een vriendin stond in die Flair – gelukkig niet dat artikel). Vreselijk verhaal, ik kon het amper uitlezen. Toen ik een jaar of 12-13 was zag ik op het VRT journaal beelden van een vrouwenbesnijdenis, hoewel een andere thematiek is het eveneens seksuele verminking. Ik kan het gekrijs van het meisje nog steeds horen en ik heb minstens 2 weken mijn benen bijna niet durven ontspannen.

1 06 2008
elsje

Ik begon gisterenavond in The Lovely Bones van Alice Sebold, wat start met de verkrachting en moord op de 14-jarige ik-persoon. Het schijnt een prachtig boek te zijn maar ik moest het snel wegleggen om nog te kunnen slapen.
Elsje, o.a. moeder van een 13-jarige dochter…

28 10 2008
Mottroesjka « Ziediswiedadieris

[…] ik kan daar niet tegen. Té realistisch, té echt. De machteloosheid van een vrouw die seksueel misbruikt wordt […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: