Wereldburger

30 06 2008

Missiezuster. Missionaris. Stond op mijn beroepenlijstje anno 1984. Reizen. De wereld zien. Al doende mensen helpen. Leek me het summum.

Het celibaat was er wat te veel aan. Niks voor mij.

Maar dat reizen zou ik zeker doen. Later. Als ik groot was. Want dat was graaf. Keicool. Kunnen zeggen dat je elk continent bezocht. Dat je de zon zag ondergaan in Mali en weer zag opkomen in China. Of zoiets. Iedereen vraagt altijd wat je allemaal zag, waar je was en hoe lang. Een vrouw van de wereld, een wereldvrouw. Yep, ik zou dat worden. Ahum …

Dat reizen eigenlijk ook niets voor mij is, kwam ik deze maand weer te weten. Het lijkt wel ‘not done’ om dat toe te geven. Ik weet nog dat ik mijn moeder vroeger een ‘seut’ vond. Zij lijdt namelijk aan dezelfde kwaal: “Home sweet home”.

Ik reis niet graag. D.w.z. ik GA niet graag op reis. Je doet er een hele dag over om véél te veel en véél te verkeerde kleren in té veel koffers te stoppen. Je moet uuuuuren wachten op je vliegtuig. Kot in de nacht vertrekken om bij het ochtendgloren je véél te lange benen in economyclass te stoppen. Mét een vijfjarige superactieveling en een manlief met ochtendhumeur. You catch my drift?

Dan kom je aan op een vreemde luchthaven waar ze Engels met coupe Jackson erop spreken. Je moet uuuuren wachten op je bus en uuuuren rijden voor je bij je nachtmerriehotel bent. Je merkt al snel dat je té veel truien en té weinig t-shirts bij hebt. Je slaapt op één kamer met zoonlief vlak naast je hoofd, wat geleden is van toen hij een baby was en hij nog weinig last had van de bedperikelen van moeder en vader. Je eet té veel, je drinkt té veel. Op de eerste dag vallen de vellen vel al van je lijf want je hebt factor 50 nét niet op je onderbenen gesmeerd. Zodat je de rest van de week krampachtig een schaduwfiguur wordt. Je sterft van de zenuwen dat ze zoonlief zullen kidnappen. Of dat hij zal verzuipen in het veel té diepe en té kleine zwembad.

Je gaat lijden aan territoriumdrang en wordt doodsbleek als je jezelf betrapt op het leggen van een handdoek om een plekje te vrijwaren aan het zwembad. Je stroomt over van de complexen want een inmiddels 38-jarig lijf is in bikini ook ‘not done’. Je schuift dagelijks drie keer aan om reftereten te verorberen, aan tafel met the neighbours die in gebrekkig Engels vertellen over hun stoelgang en het effect van Turks eten daarop.

Je snakt naar je computer, je twitter, je myspace, je facebook en realiseert je dat je ontzettend verslaafd bent. Je mist je eigen hoofdkussen, de geur van je eigen huis, je tuin, je eigen glazen, je eigen lakens, dekens, je blote voeten op je eigen vloer, je eigen zetels, je eigen borden en vooral je eigen toilet.

En bovenop dat alles wordt je gedwongen tot sociale interactie met wildvreemden die je in je eigen wereld nooit ofte nimmer ofte never ofte jamais zou aanspreken. Waarbij je mond als gebeiteld blijft plakken op ‘krampachtige maatschappelijk aanvaardde’ glimlach.

Tijdens mijn verlof wil ik eigenlijk niemand zien, uren zitten lezen en zitten zwijgen samen met manlief. Dan ben ik reuze a-sociaal.

Want ik wil naar huiuiuiuiuiuis.

Tja, ik ben een seut. Hierbij bewezen.

Advertenties




’t Is AF

29 06 2008

Waarom is mijn verjaardagsfeestje elk jaar het meest ‘afgezegde’ van de heeeele wereld?

Niet goed voor mijn populariteitsgevoel!

Nefast voor de feestvreugde …

Pfffff… alle lezers die mij weten wonen, kom maar af …. Eten overhoop! (Niet op een hoop: gezellig buffet met mooie borden. Ik ben dat nu toch gewoon na een weekje Turkije)





Leven is een kaartspel 18

28 06 2008

Ruiten vijf:

Wat klinkt er beter dan te voet als er niet eens op iets met maar drie wielen wordt gelet?





LDVD

28 06 2008

Duffy is mijn muziek, de laatste tijd. Straffe madammen. Ze kunnen mij krijgen. Nu ja, moest ik voor madammen zijn. Ik ben wel voor madammen, daar niet van, maar niet …euh … U verstaat mij ?


Dit geheel terzijde. Via Duffy kwam ook deze madam in mijn hoofd op. Ik kocht een aantal jaren geleden haar cd op basis van dat nummer dat verborgen zit achter haar naam. (Er mag niet geembedded worden, beuh) Dat viel een beetje tegen. De rest van haar liedjes zijn niet zo buikbrekend als die straffe song die me raakte. Toch vind ik haar een ontzettend straffe madam. Een mooie madam. Zonder perfecte maten maar met een charisma van hier tot Tokio. Ze kan mij krijgen, moest ik voor de madammen zijn, maar … euh … u verstaat mij nogmaals?

Ik bewonder dat: straffe madammen zetten mannen aan de deur en breken toch hun eigen hart. Straffe madammen kunnen daarover zingen zonder dat ze pathetisch of zielig overkomen. Zo’n madammen blijven rechtstaan, al liggen ze bijna in de goot van verdriet.

Het is me nooit gelukt. Wanneer ik liefdesverdriet heb, ben ik Corrie en de Rekels, win ik een oscar voor schotelvod en huil ik bittere tranen tot ze in mijn gezicht slijten. Bestudeer ik mijn mail, mijn telefoon, mijn gsm zo nauwgezet als waren zij dé oplossing voor de armoede in de wereld. Kortom, ben ik rijp voor een zielige-vrouwen-tehuis.

Niks trots, niks ruggegraat.Eén en al doffe ellende en alle-leed-van-de-wereld op mijn schouders. Uit te wringen, hypochondrische neigingen tot in oneindigheid. Hellup, ik verzuip-mood.

Zooooo zielig, je houdt het niet voor mogelijk.

Het enige dat ik leerde is dat ik jamais-de-ma-vie op die manier een man terugwin. Nope. Ze lopen verder en verder weg. Zo ver mogelijk uit de buurt van dat hysterische, jankende vrouwmens. Gelukkig is er manliefs brede schouder die me al jaren behoedt voor dat soort gevoelens. Zijn armen zijn de bescherming die ik nodig heb, wanneer het me niet zo goed gaat. Zijn lach is de beste Redbull die er maar bestaat.

En ik drink graag …





Dag juf

27 06 2008

Dilemma … een hele namiddag rondgelopen … Zou ik hem houden?  Zou ik hem weggeven?

Zo verliefd … zo ontzettend verliefd.

Ik geef hem weg. Aan de juf van zoonlief.

Want die is nóg gekker en nóg zotter van zulke prachtige dingen.

En een prachtige juf die onze zoon liet bloeien en zichzelf zijn.

Ze was er dan ook dolblij mee. Ze heeft rode schoenen met witte bollen. Dat past goed samen.

Maar nu heb ik dus verdriet. Liefdesverdriet … want hij is zoooooo mooi.

Deze tas:





27 06 2008

Sommige verdrietige dingen komen ook elk jaar terug in je herinnering.
Iemand zei me overlaatst dat spijt je niks vooruit helpt. Terwijl ik soms toch spijt heb, om mensen die ik kwetste, situaties die ik niet onder controle had …

Dit jaar is zodanig intens geweest dat alles wat naar de voorgrond kwam, ook zaken die meer dan twintig jaar geleden gebeurden. Misschien zit ik nu wel in mijn midlifecrisis. Dat zou handig zijn, dan ben ik er ineens vanaf!

21 jaar geleden nam ik een verkeerd besluit. Een besluit dat me tot mijn 27ste zou vasthouden, bevriezen, ter plekke zou laten trappelen tot ik doodmoe neerzeeg.
Pas sedert dit jaar kan ik dankbaar zijn voor de lessen die me werden geleerd. Ik ben gegroeid door hem, ik heb heel nauwkeurig besloten wat ik NIET wil in dit leven. Het kostte me 10 jaar om me los te maken en nog eens 10 jaar om daar helemaal over te geraken. Dat zegt meer over mijn eigen inertie, dan over zijn impact. Alhoewel …
De tekst van dit prachtig K’s Choice-nummer (met weer de meest voze clip allertijden) zegt eigenlijk alles.

Is there anything you want from me
My arms, my life, my energy
I don’t know how far I can go
Everything says no
But you know how it goes when
You’re used to your side of the bed
I know you don’t belong in this room
But you’re here now
So what can I do
All that I am is
All I was taught to be
All that you are is
A wall between myself and me
Have you ever really looked at me
Or thought about me secretly
Do I make you wonder at all
About the speed of light
Outside our little world we might not
Feel so alone
I know you don’t belong in this room
But you’re here now
So what can I do
All that I am is
All I was taught to be
All that you are is
A wall between myself and me

De muur is neer, ik kom bij mezelf. Dankbaar om hem, na al die jaren kan ik hem eindelijk appreciëren. Hij was goed voor mijn groei, niet meteen voor mijzelf. Vandaag denk ik even aan hem en glimlach…





Home sweet home

26 06 2008

Thuiskomen…

en te laat zijn …

om de Goed Gevoel te kopen (sta ik er trouwens deze maand al in????)

en ‘mijn‘ boek te bestellen

om een brood te kopen voor zoonlief die morgen écht nog op schoolreis wil gaan …

Maar niet te laat,

om mijn sproeten te tellen

en mijn feeds te lezen.

Blogs … ik heb het gemist.

Tóch verslaafd dus 🙂