12 06 2008

Voorzichtig, heel voorzichtig draai ik, dans ik rond. Aarzelend, in een cirkeltje. Als een vlieg die rond een overschotje friet met stoofvlees loopt.

Is er een vliegenmepper in de buurt? Is er iets dat vanuit onverwachte hoek mijn schamele defensie kan doorbreken? Wat kan me doden? Wie kan me nekken?

Het evenwicht herstelt zich. Langzaam. Toch vertrouw ik het nog niet helemaal. Wanneer je al eens een slag van de molen kreeg, wordt het moeilijk om niet meer te duizelen. Om niet meer bang te zijn.

Het conflict liet me wankelen. Ik kroop, over de vloer, onder de grond, dieper dan diep. Vulkanisch ‘verschwünden’. Zelfverwijt is de beste guillotine.

Vergeving, een pleister, die ik met verbeten trek, wegruk van mijn wonde. Liefde is balsem, zalf. Het heelt. Maar een litteken blijft. De mijne zijn altijd zo lelijk.

Advertisements

Acties

Information

2 responses

12 06 2008
klaproos

een litteken…

laat je nooit vergeten dat was eens was.

xxx
klaproos

12 06 2008
zapnimf

In de afdeling ‘relativeren’ hebben ze pleisters van betere kwaliteit. De moeite om ze eens uit te proberen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: