Wereldburger

30 06 2008

Missiezuster. Missionaris. Stond op mijn beroepenlijstje anno 1984. Reizen. De wereld zien. Al doende mensen helpen. Leek me het summum.

Het celibaat was er wat te veel aan. Niks voor mij.

Maar dat reizen zou ik zeker doen. Later. Als ik groot was. Want dat was graaf. Keicool. Kunnen zeggen dat je elk continent bezocht. Dat je de zon zag ondergaan in Mali en weer zag opkomen in China. Of zoiets. Iedereen vraagt altijd wat je allemaal zag, waar je was en hoe lang. Een vrouw van de wereld, een wereldvrouw. Yep, ik zou dat worden. Ahum …

Dat reizen eigenlijk ook niets voor mij is, kwam ik deze maand weer te weten. Het lijkt wel ‘not done’ om dat toe te geven. Ik weet nog dat ik mijn moeder vroeger een ‘seut’ vond. Zij lijdt namelijk aan dezelfde kwaal: “Home sweet home”.

Ik reis niet graag. D.w.z. ik GA niet graag op reis. Je doet er een hele dag over om véél te veel en véél te verkeerde kleren in té veel koffers te stoppen. Je moet uuuuuren wachten op je vliegtuig. Kot in de nacht vertrekken om bij het ochtendgloren je véél te lange benen in economyclass te stoppen. Mét een vijfjarige superactieveling en een manlief met ochtendhumeur. You catch my drift?

Dan kom je aan op een vreemde luchthaven waar ze Engels met coupe Jackson erop spreken. Je moet uuuuren wachten op je bus en uuuuren rijden voor je bij je nachtmerriehotel bent. Je merkt al snel dat je té veel truien en té weinig t-shirts bij hebt. Je slaapt op één kamer met zoonlief vlak naast je hoofd, wat geleden is van toen hij een baby was en hij nog weinig last had van de bedperikelen van moeder en vader. Je eet té veel, je drinkt té veel. Op de eerste dag vallen de vellen vel al van je lijf want je hebt factor 50 nét niet op je onderbenen gesmeerd. Zodat je de rest van de week krampachtig een schaduwfiguur wordt. Je sterft van de zenuwen dat ze zoonlief zullen kidnappen. Of dat hij zal verzuipen in het veel té diepe en té kleine zwembad.

Je gaat lijden aan territoriumdrang en wordt doodsbleek als je jezelf betrapt op het leggen van een handdoek om een plekje te vrijwaren aan het zwembad. Je stroomt over van de complexen want een inmiddels 38-jarig lijf is in bikini ook ‘not done’. Je schuift dagelijks drie keer aan om reftereten te verorberen, aan tafel met the neighbours die in gebrekkig Engels vertellen over hun stoelgang en het effect van Turks eten daarop.

Je snakt naar je computer, je twitter, je myspace, je facebook en realiseert je dat je ontzettend verslaafd bent. Je mist je eigen hoofdkussen, de geur van je eigen huis, je tuin, je eigen glazen, je eigen lakens, dekens, je blote voeten op je eigen vloer, je eigen zetels, je eigen borden en vooral je eigen toilet.

En bovenop dat alles wordt je gedwongen tot sociale interactie met wildvreemden die je in je eigen wereld nooit ofte nimmer ofte never ofte jamais zou aanspreken. Waarbij je mond als gebeiteld blijft plakken op ‘krampachtige maatschappelijk aanvaardde’ glimlach.

Tijdens mijn verlof wil ik eigenlijk niemand zien, uren zitten lezen en zitten zwijgen samen met manlief. Dan ben ik reuze a-sociaal.

Want ik wil naar huiuiuiuiuiuis.

Tja, ik ben een seut. Hierbij bewezen.

Advertenties

Acties

Information

10 responses

30 06 2008
Goya

Ik heb zo het idee dat je gewoon een verkeerd soort vakantie geboekt hebt. In jouw plaats zou ik ook naar huis verlangen, het leven in zo’n massahotel lijkt me ondraaglijk te zijn….

30 06 2008
elke

Ik vind vertrekken een miserie en na een dag of 7 wil ik ook weer naar huis. En blij dat ik altijd ben als ik de grens met België over rijd en we weer in dit lelijk dicht bevolkt land komen. Na een week kan ik geen wijdse landschappen meer zien.
Ik sluit me aan bij de seutenclub.

30 06 2008
babsie

Ik sluit mij volledig aan bij de diagnose van goya hierboven: verkeerde vakantie geboekt. Mijn idee van de hel: een all-in resort in Turkije. De hemel daarentegen: een huurhuisje in Frankrijk/Italië/… of gaan kamperen, maar dat wil ik niemand opdringen, wij vinden het zalig, maar ik kan erin komen dat niet iedereen zo blij wordt van een tent. Komaan tantieris! Er zijn zoveel mooie plekjes te ontdekken.

30 06 2008
babette

Dit MOET telepathie zijn. Vooral van dat toilet dan.

30 06 2008
veerle

Valiezen maken vind ik ook rot, maar vakantie op zich… zalig!!! En voor mij kan dat zowel in een all-in resort of op een rustige plek, in de stad of in de natuur, lekker lui of heel actief zijn.

30 06 2008
Goofball

Je beschrijft het wel heel grappig en er zitten veel herkenbare dingen in. Maar persoonlijk ik vind het allemaal zo erg nog niet. De voorbereiding , het op-en af reizen vind ik ook heel stressvol. Maar gewoonlijk geniet ik wel terplaatse van ofwel hele tijd aan zwembad te liggen met een boek (en ja ze moeten me ook met rust laten … voor animatoren ben ik doofstom) ofwel gaan we hele vakantie sporten (duiken/skiën) en vaak reizen we zelf rond.

30 06 2008
Karen

Hmmm. Ik kon me niet voorstellen dat er mensen zijn die dat niet leuk vinden eig!

30 06 2008
elsje

O, zo eens. Ik heb twee jaar geleden zo’n all-in vakantie gehad, in Egypte. NOOIT van z’n langzalzelevensdagen zie je me in zo’n oord terug. Maar ook een huisje of kamperen komt nauw (zeker qua sanitair is het me al snel te vies)… Ik ben dus nu ook een seut (ken het woord niet, maar dat boeit niet)

30 06 2008
nel

Reservaten zijn het die toeristenparadijzen!

13 08 2008
noukie

ga naar de natuur, ze zal je niet teleurstellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: