Old scool

16 07 2008

Als een waterval vloeien de woorden. Zelfs wanneer ik het 1 seconde voordien nog niet weet, stroomt het vanzelfsprekend uit mijn mond. Woorden van Paul. Ze zijn mooi. Mooi als oud goud, klassevol met een ondertoon van een prachtig verleden.

Een onverwacht uitje, met onverwachte ontmoetingen deed mijn tenen krullen van plezier, goesting.

Hij is mijn jeugd, mijn getormenteerde jeugd. En ik merkte dat, gisterenavond. Vooral zijn oudere werk bracht me in extase. Graceland is de kanttekening van mijn pubertijd. De woorden zitten gegrift. Zelfs indien ik het toen niet verstond, ze komen volledig correct fonetisch over mijn lippen.

Rhythm of the Saints was ook nog een beetje mijn ding. Ik ben afgehaakt bij Songs from the Capeman. De gezochte dissonantie werd me wat té veel, té gevonden, te virtuoos misschien.

Hij stond er gisterenavond. Oud, zeer oud … 67 en toch zeer alive and kicking. Klein (1m55) en bijna nietig, maar groter dan het leven zelf. Paul Simon … Ik durf niet zeggen ‘hij kan mij krijgen’, want hij is té groot, té …

(Ontdek ik zelfs twee idolen (vies woord) in één, mijn dag is goed)


Acties

Information

4 responses

16 07 2008
elsje

OOOOOOOhhhhhh (riep zij jaloersig uit!) ben jij naar Paul Simon geweest?!?!!

Graceland was de eerste CD die ik ooit kocht, vlak na de introductie van de CD-speler. Ik had er zelf geen, maar mijn vriendje van toen wel (die was verzot op knopjes en kocht dus alle nieuwe snufjes op knopjesterrein). Ik heb ‘m stukgeluisterd. Je snapt, van You can call me Al, maakte ik You can call me Elsje nananah (en dat was nog niet eens het mooiste nummer op de CD).
Sjaak en ik zingen tegenwoordig graag S&G tweestemmig, tot groot ongenoegen van de kinderen, die dat maar ouwelullenmuziek vinden. En ze hebben gelijk ook, maar dat doet aan het plezier niets af!😉

17 07 2008
kaatje

Ik ga in het najaar naar Art Garfunkel luisteren.
Al ken ik zijn solo-werk eigenlijk véél minder dan dat van Paul Simon (Graceland vond ik fenomenaal).
Echt àlle liedjes van hen als duo kon ik meezingen, mijzelf begeleidend op de gitaar… god, waar is de tijd. Nostalgie, nostalgie…

18 07 2008
Margo

Paul Simon heb ik eigenlijk nooit zo gevolgd, ik had andere muziekvoorkeuren in die tijd. Niet dat ik het niet kon smaken hoor, dat nu ook weer niet, het was gewoon iets te soft voor mij.
“Call me Al” vond ik muzikaal niks bijzonders maar de clip vond ik dan weer wel geweldig grappig.
Simon & Garfunkel smaakte me iets beter, door hun heerlijke samenzang.

24 07 2008
zapnimf

Mij zou ‘m nochtans wel kunnen krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: