Koud in mijn hart

19 07 2008

Wenkbrauwen opgetrokken. “Tiens, dat is bizar. Zou het geen vergissing zijn? Toch al drie jaar nu … zonder brieven van desbetreffende instantie…”

Ik open de envelop. Meteen trekt mijn mond droog, klopt mijn hart wat sneller.

Een beslissing wordt gevraagd. Zo snel mogelijk. Voor de leeftijd van 45. Gelukkig dat ik daar nog niet ben, maar ik ben er wel ál 38. Medisch gezien ook oud.

Nét nu mijn lijf weer helemaal in orde is, mijn geest meer en meer opgeruimd geraakt, word ik geconfronteerd met een vraag die tien jaar mijn leven beheerste. Het grootste verdriet uit mijn leven. Nu kan ik er al over praten, zonder een tranenstroom die mensen wegjaagt als zagen ze een tsunami op zich af komen.

Het blijft me achtervolgen, die droefheid, die wanhoop. Dat verraad van mijn eigen lijf. Dé reden waarom ik dat lichaam jaren heb verwenst, vervloekt, verdoemd. De boosheid is gezakt. Het verdriet duidelijk nog niet.

Dus zit ik hier weer wat te janken. Stil, zonder dramatiek, glijden de tranen over mijn wangen, tot in mijn mondhoek waar ik ze weglik. Op mijn toetsenbord, op mijn bureau, op mijn broek. Ik laat ze stromen, ik heb er genoeg zakdoeken aan versleten. Zelfs mijn lijf is geruisloos, enkel mijn vingers bewegen.

Ik neem het verdriet vast, pak het in en geef het een gekoesterd plekje in de rugzak die mijn leven draagt. Die pijn zal nooit verdwijnen, ik kan hem beter de plaats geven waar hij recht op heeft. In mijn hart en in mijn ziel.

In de ogen van mijn kind.


Acties

Information

7 responses

19 07 2008
klaproos

een dikke knuffel voor jou tantieris,

xxx

19 07 2008
zeezicht

Wenen kan soms een opluchting zijn en helpt een beetje.

19 07 2008
Margo

De intensiteit is tot hier te voelen (ook al weet ik niet waarover het gaat)
In ieder geval, je hebt de juiste instelling om verdriet te plaatsen en da’s lovenswaardig.
*warme pakkerd*

19 07 2008
chateaubrys

Verdriet blijft altijd wat verdriet,
maar het is goed dat je het wat kan plaatsen.

En dan kunnen wij, als je lezers,
enkel luisteren,

en je een schouderklopje geven.

19 07 2008
AnamCara

Geen idee wat je zo teistert, lieve meid, maar dat hoeft ook niet. Blijkbaar heb je al een hele weg afgelegd. Laat je niet van de wijs brengen door zo’n administratieve vod. Ik stuur je een dikke knuffel en wens je sterkte, alles wat je nodig hebt om je hartje weer te verwarmen…

20 07 2008
Tantieris

Jullie zijn lief, zalf op de wonde. Ook de mensen die mailden … alles komt in orde. Dat doet het altijd. Soms steekt het nog zo erg. Fijn dat ik het hier dan kwijt kan. Dikke knuffels en kussen voor jullie allemaal.

20 07 2008
elke

Hoe erg als een brief al het verdriet weer oprakelt!
Veel moed en denk aan wat je WEL hebt bereikt en gekregen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: