Nachtelijke wildebras

23 07 2008

Sanitaire problemen tot mijn twaalfde, ziek van heimwee, niet ‘marcheren’ in een groep, nachtmerries overgehouden aan de jeugdvereniging …

Het zijn maar een aantal redenen waarom logeerpartijtjes aan mij zijn voorbijgegaan. Mijn ouders ‘waren daar niet voor’. Mijn vader wou ’s morgens rustig zijn eigen badkamer bezetten en mijn moeder vond al dat meisjesgedoe onder elkaar maar niks.

Ik ben dus één van de weinigen van mijn generatie die nooit of te nooit of te nergens of te nieverance is gaan logeren. Nope. Niks, Nada. Noppes.

Stikjaloers was ik wel. Mijn vriendinnetjes hielden pyamafuiven en leken nadien ineens veel sterker verbonden. De geheimen die ze dan uitwisselden kwamen me nooit ter ore. Ze gingen samen op vakantie, op kamp, op reis. En ik? Ik zat zielig thuis te wezen en viel volledig uit de boot. Mmmm, dat ook niet helemaal, natuurlijk. Mijn vlotte babbel (?) zorgde er wel voor dat ik vriendschappen smeedde, zelfs op diepe basis. Ik had daar geen logeerpartijen voor nodig.

Wat niet wegneemt, dat ik deze week voor de eerste keer in mijn 38-jarig bestaan bij een collega/vriendin ga slapen. En dat behoorlijk eng vind.

Zo als in: manlief ligt een nacht alleen in ons bed, zoonlief logeert bij de grootouders en tantieris ligt ergens in Gent te snurken mét andere mensen in de buurt. Vooral dat laatste is een struikelblok. Wanneer ik op bosklassen ga, ben ik er als de kippen bij om de solokamer te krijgen. Geen collega’s in mijn buurt als ik slaap. Ik ben -volgens anderen- nogal ‘wild’ in bed. Dat wil zeggen, ik beweeg veel, woel alles bij elkaar, babbel én snurk. Mijn nachtjapon eindigt ook steevast aan het voeteinde van het bed (ik schiet hem dus ’s nachts wel eens in mijn slaap uit), ik slaap met mijn mond open en kwijl bijgevolg half de lakens onder. Ik knars met mijn tanden en durf al eens uit te schieten met mijn handen en voeten. (tot groot ongenoegen van mijn beddegenoot).

Dus ik verheug me ontzettend op de Gentse Feesten, op het samenzijn met mijn liefste collega’s (die ik nu toch al een week of 3 moet missen), op de muziek, op de babbels …

maar ik zie als Mozes tegen de berg van het nachtelijk gebeuren op. Want er is niets zo ontluisterend als een toffe collega die ’s nachts in een wilde verandert. Heel mijn imago naar de knoppen.

(Zou dat dan niet de grootste angst zijn? Neeeeejeu!)

Advertisements

Acties

Information

4 responses

23 07 2008
Goedele

Anticiperen is de boodschap ! Verwittig je collega’s alvast zodat ze er op voorhand al even mee kunnen lachen en het ‘nieuwe’ er al wat af is.
Of is de kans niet groot dat na de Gentse Feesten iedereen zo beschonken is dat ze door alles slapen en waarschijnlijk over jouw gebabbel heen snurken?

23 07 2008
veerle

Heel de nacht doorfeesten, Tantieris, dan is er geen probleem meer.

24 07 2008
zapnimf

De vraag is : wie kwijlt, wroet, flatuleert (!) er niet tijdens zijn slaap?
Alleman toch?
Of niet? Huh!

24 07 2008
Stil geluk « Ziediswiedadieris

[…] gesprekken volgen dan vanzelfsprekend. Het logeerpartijtje is ontzettend meegevallen. Meer zelfs […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: