22 08 2008

Een korte blik uit het keukenraam. Mijn hart slaat een slag over. Hij staat voorover geleund. Zijn rechtervoet op de spijl van de ladder. Zijn elleboog op de kant van de stelling. Het lijkt alsof hij zijn hoofd in zijn handen houdt. Hij beweegt niet. Hij staat heel stil, heel erg stil.

Vier jaar geleden had hij een longembolie. Hij neemt nog altijd medicijnen. Rusten, zei de dokter. Kon die weten dat hij voor (letterlijk) dovemansoren sprak. Verwijten grijpen mijn keel.

Waarom moet ik ook weer met alle geweld een dak willen zetten?

Waarom is het vandaag nu zo warm? 30 graden: niet goed voor een man met gezondheidsproblemen.

Ik denk aan de slapeloze nachten die hij heeft, aan de zorgen die hij zich maakt. Aan de ergernissen en de wrevel die ongemerkt komen binnensluipen. Aan zijn onmacht tijdens het onweer.

Aan alle tijd en alle energie die hij in ons huis steekt.

Dan zie ik de gsm in zijn rechterhand. Hij belt. Met mijn moeder.

Ik slaak een zucht van opluchting.

Alles ok.

Met mijn fantastische papa die al twee maanden aan ons dak werkt.

Advertisements

Acties

Information

3 responses

22 08 2008
Steffest

papa’s blijven onverwoestbaar, allez, in ons hoofd toch. Ik betrap mezelf erop dat ik er steeds van opkijk als ik merk dat die van mij dat extra tandje NIET meer bijsteekt, iets wat hij vroeger zeker gedaan zou hebben. (al is dat iets dat dat hijzelf momenteel nooit zal toegeven. zo koppig is hij dan nog weer wel 🙂 )

22 08 2008
veerle

Gelukkig maar!

22 08 2008
Lies

Papa, een beetje een superman…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: