Papa Wej

25 08 2008

Vandaag zag ik hem weer.

In de tuin. Terwijl ik mijn groenafval op de composthoop ging gooien. (Alsof dat belangrijk is)

Heel klein. Heel wit. Fladderend in mijn rechterooghoek. Ik stopte. Omdat ik het haast niet kon geloven. Mijn eerste vlinder, deze zomer. Nu, op dit moment.

Zoals gewoonlijk streden de tranen weer met de lach. Ze wonnen beide. Biggelende glimlachjes gleden langs mijn wangen. Daar was hij. Mijn vriend.

Mijn grote vriend die over me waakt. Ergens.

Hemel of aarde. Dat weet ik niet zeker.

Maar ik ben overtuigd van zijn kracht.

Zoiets zegt me dan: Alles komt goed. Geloof in jezelf. Alles komt goed.

Met een tasje thee tegen manlief in de zetel gezakt. Zijn glimlach omhelst me. Hij is mijn huidige vriend. Die over mij waakt.

Ik ben rijk. Heel rijk.


Acties

Information

4 responses

26 08 2008
veerle

Fantastisch dat je je rijk voelt. ‘Zijn glimlach omhelst me’ is zo mooi geschreven.

13 10 2008
Ziediswiedadieris

[…] momenten eerst. Ik huil u een rivier, een oceaan. Van verdriet, van vreugde, van ontroering, van gemis, van keeldichtgeknepen blijdschap, van bloemende meligheid,  van schoonheid en hartveroverende […]

13 12 2008
Ni weggaan, niet weggaan « Ziediswiedadieris

[…] Maar sedert 13 december 1997 werd dit mijn pijn-lied. […]

1 10 2012
Bloem's blog

[…] was weinig intimiteit. Ik heb mijn grootvader slechts 1 keer zien huilen: bij het sterven van zijn zoon, mijn zielsverwant. Grootvaders huilen niet. […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: