Verborgen

12 09 2008

“Je lijkt meer op hem dan ik had gedacht.”

Ze bedoelt het niet zo maar voor mij klinkt dit als muziek in de oren. Een verdoken compliment dat zich meteen in mijn ziel nestelt.

Haar baart het zorgen, het maakt haar bang. Ze kent zijn strijd, zijn leven. Ze heeft kennis van zijn struikelen, zijn vallen en opstaan. De pijn, de littekens, de ontworteling. Ze wil dit niet voor haar eigen kind.

Terwijl ik groei en bloei en soms zelfs groter word dan mezelf. Ik vlieg en de wolken glijden me om de oren. Wattig en zacht. Onderbroken door onweer en donder en bliksem. Kletsnat ben ik soms, van tranen en stormen. Binnen en buiten mezelf. Maar ik droog op, door de zon die in me straalt. Door de warmte waarmee ik me omgeef.

Niet altijd bewust ben ik. Af en toe komt er verborgen pijn. De pijn die haar snijdt en kerft tot in haar kern.

Een moeder wil altijd het beste voor haar kind.

Haar ‘beste’ is dikwijls niet ‘mijn’ beste. Maar ik blijf haar kind. Tot ik oud en versleten zal zijn. En terugkijk op ‘mijn’ leven, dat niet altijd was zoals zij het wenste.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: