29 09 2008

Op de grond gerold. Handen krampachtig op mijn buik geklemd. Mijn mond wijdopen. Tranen in mijn ogen.

Ik hoorde mezelf net tegen de kat spreken: “Neen, poes, niet zeuren. Je krijgt eten zogauw onze papa thuiskomt.”

Onnozel, slappe lach, hik.

“Onze papa”, das die van zoonlief. De kat haar papa is onbekend. En dus zeker niet manlief.

Onnozel!

Advertenties

Acties

Information

5 responses

29 09 2008
noukie

ik wist het wel dat het er ooit eens van ging komen maar je weet de pappie is van mij hé.

29 09 2008
Linn

Ik spreek tegen den Winnie ook over ons papa. 😉

Hmm, dus dat maakt WinnieDePoes dan eigenlijk mijn broer. Interessant. Hehe.

29 09 2008
elke

Ai ai, Tantieris, je gaat toch geen zo’n mama-papa-gezinnetje worden, hé? 😉

29 09 2008
lies

het is zelfs bepaald gênant als ge het tegen vriendinnen op kaffee hebt over ‘onze papa’ als zijnde uw lief, de vader van uw kinders. ik heb het twee keer meegemaakt en hoop dat het daar bij zal blijven. heel onnozel!

29 09 2008
vandepotgerukte

Wat antwoordde de poes?

Was getekend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: