Tormentatie

31 10 2008

Ze doet het met mij. Foltering, kwelling, marteling, pijniging.
Geselen met haar woorden, met haar stem. De kwaadheid in haar timbre doet me rijzen. Groter worden.
Heerlijk voelt dat.
Nu en dan terg ik mezelf met versmachting in emoties. Zwelgen, gulzig braken, armen wijd, wijder dan wijdse woede …
Niet zacht en lief zijn, maar brutaal en astrant. Ik stap door het leven vandaag op de vloed van de grofheid. Pas op, pas op … ik ben hard, keihard.

En riskeer het niet om mijn onderbuik te raken. Die blijft zacht als fluweel. Streel me, aai me, raak me … niet vandaag.





Babylonisch

30 10 2008

Autorit Zoersel – Berchem: uitzending van Erts. Interessante geschiedenis van het protestantisme. Voel me weer heel wat slimmer.

Anderhalf uur later:

Autorit Berchem – Zoersel: sportnieuws. Commentator: “Het was een penalty in geschenkverpakking.”

Euh … een penalty, dan ken ik nog wel. Maarre … hoe ziet er zo eentje uit in geschenkverpakking? En is dat dan Halloween-inpakpapier of van Mickey Mouse of Anne Geddes of …

Taal en zijn gebruiken. Gebruik en talen?





Geen ethisch bepaald

30 10 2008

Hij valt stil. Zijn autootjes ook. Terwijl hij telkens de film naspeelt (voor de vierhonderdvijfenzeventigste keer), is dit elke keer de scene waarin hij stopt, zijn handjes in zijn schoot legt en even luistert en kijkt.

Zoonlief heeft het ook: het melancholische gen. Hoe zou dat toch komen?

James Taylor geeft melancholie een mooie kleur.





Operatie

29 10 2008

Elk woord snijdt, holt me uit.
Masochistisch. Ik lees. Herlees. Kwel mezelf.
Laat het mes zijn werk doen.
Knip me, kerf me. Elk gevoel geamputeerd.
In mijn klokhuis zitten geen pitten meer.
Elke kiem gesmoord in een overvloed van scherpe kiezels, koppen met keien.
De huid, die alles samenhoudt, wordt verscheurd. Geen cleane, scherpe snede maar een ruwe karteling van zacht vel dat om streling smeekt.
De kloven groeien, verwijden zich door het stromende vocht.
Mijn harteklop vertraagt.
Ik rijt mijn kern aan flarden.
Ik smacht, ik snak …
naar verlossing.
Bevrijd me.





Mottroesjka

28 10 2008

Mottig word ik daarvan. Mijn maag komt in opstand. Mijn hart bonst tegen 200 per uur.

Neen, ik kan daar niet tegen. Té realistisch, té echt. De machteloosheid van een vrouw die seksueel misbruikt wordt … daar word ik mottig van. Want het bestaat nog altijd. Al eeuwen lang en nog eeuwen verder. Het maakt hen beesten en ons … de prooi. Bang, onzeker, onveilig, hulpeloos.

Dus ik kijk niet. Struisvogel achter mijn computer.

Mottig word ik er van.





Mr. Winthrop-Llewhellin

28 10 2008

Met forse stap zie ik hem dagelijks mijn poort passeren. De eerste keer schrok ik me zijn hoedje. De hond die hem vergezelde leek wel een Shetlander. Sinds ik een stuk uit mijn rechterdij mis, door de beet van een Duitse Scheper, loop ik meestal in een grote boog rond alles wat op vier voeten loopt en blaft.

Deze is een bijzonder indrukwekkend exemplaar. Het is echter zijn baasje dat me doet stilstaan en kijken. De groene pofbroek (soms is ze rood geruit), de jumper met een tweed jasje erover, de lange sokken ontsierd door een stel stevige wandelschoenen.

Hij lijkt een ontsnapte lord of baronet. Zijn pet of hoed is steevast oker/bruin geruit. Zijn rug lijkt een stok te verbergen.

Met een glimlach op zijn lippen en tegen 6 km/u stapt hij door de lanen in mijn buurt.

Hij past er wel. In die buurt.

De vraag rijst: Pas ik hier dan wel?





Bb

27 10 2008

Af en toe dwarrel ik eens rond in BB-land. Het land der Bekende Bloggers. Ge komt daar wat tegen, amai!

Jan Leenders is iemand die ik zo leerde kennen. Hij is een unicum op het gebied van web-art, internet-kunst enzovoort.
Mijn kunstkennis heeft een hoog blond gehalte: ik kijk, ik denk, ik voel en dan … ja of neen. Geen Jan Hoet-geblablabla.

Vandaar dat ik echt geen waarde-oordeel over zijn werk kan uitspreken. Ik weet alleen dat het een verdomd toffe kerel is met weinig capsones en een leuk gevoel voor humor.

Vanavond heb ik een date met Jan Leenders. (Das wat anders dan ‘wie wordt de man van …’)

In onze toneelkring is het de gewoonte dat er tijdens de speelduur van elk stuk kunstwerken tentoongesteld worden. Vorig stuk waren dat werken van de Groene Varen, een Turnhoutse kunstacademie (mede-opgericht door mijn schoonzus, trouwens). Wanneer Spotgeesten van Noël Coward speelt, zullen dat dus werken van Jan zijn.

Leek me tof: mijn eerste toneelstuk in jaren en tijdens de pauzes het zicht op werken van een BB.

Ik vraag me nu trouwens af of ik mijn twit2art-schilderijtjes in de WC hang. Gewoonlijk sier ik die met gedichten van mijnentwege. Mmm, mijn wc-gedichten zijn van een lager allooi dan Jans werken … ‘k Zal ze maar thuislaten. Jan moest zo eens acute constipatie krijgen van mijn voorstel.