Af-zonder(l)ing

31 12 2008

Vandaag blijf ik even bij mezelf. Geen gefeest, geen vuurwerk, geen gedonder.

Rust. Vrede. Op aarde. Aan iedereen van goede wil, natúúrlijk. Maar nu even niet.

Niemand zien. Niemand horen. Alleen ik, mezelf en ik.

Geen goede voornemens. Geen beschouwingen van een jaar dat turbulent en (mijn) wereldschokkend was.

Niets van dat alles.

Tantieris staart. En blijft staren. Niet naar mijn navel. Niet naar de wolken.

Strak vooruit. Maar met zachte schouders, ontspannen blik. Op oneindig.

Vandaag.





Af-zonder(l)ing

31 12 2008

Vandaag blijf ik even bij mezelf. Geen gefeest, geen vuurwerk, geen gedonder.

Rust. Vrede. Op aarde. Aan iedereen van goede wil, natúúrlijk. Maar nu even niet.

Niemand zien. Niemand horen. Alleen ik, mezelf en ik.

Geen goede voornemens. Geen beschouwingen van een jaar dat turbulent en (mijn) wereldschokkend was.

Niets van dat alles.

Tantieris staart. En blijft staren. Niet naar mijn navel. Niet naar de wolken.

Strak vooruit. Maar met zachte schouders, ontspannen blik. Op oneindig.

Vandaag.





Woord van het jaar 2009

30 12 2008

Vakantie. Moeder Tantieris ligt lang in haar bed. Veel té lang volgens zoonlief.

– Mamaaaa … wanneer sta jij nu op? Ik ben aan het sjabbelen.

Mijn hoofd schiet omhoog. Euh …? Wat is dat dan? Sjabbelen? Sneller dan het licht van mijn nachtlampje komt zijn antwoord.

– Mamaaa … (diepe zucht) dat is lang wachten op iemand die moeilijk wakker wordt.

Komaan mensen, geef het toe, mijn kind is briljant!

Enne … zijn moeder slaapt te lang. Veeel te lang.





29 12 2008

Mijn haar is niet goed geknipt.

Of tenminste …. niet zoals ik het gewoon ben. Bart, kom je alsjeblieft terug?





28 12 2008

“Heej”. We botsen bijna. Haar hoofd tegen mijn borsten, mijn voeten op haar tenen. Zo dicht komt ze anders nooit. Ik kijk neer op haar. Letterlijk, dan. Want figuurlijk is zij een grote madam.

Mijn lach parelt. “Kom hier, ik voel een knuffelneiging.” De omhelzing is onverwacht maar niet minder warm. Haar geur is me onbekend. Zo dicht komen we nooit.

Een paar minuten later voel ik gekriebel in mijn nek. De vingers kruipen omhoog tot op mijn hoofd. Een kus belandt op mijn rechterwang. Deze glimlach is ook al zo nieuw.

Een knipoog van S., een kushandje van G…

Waarom is iedereen zo lief vandaag?

De achterdocht is kwellend want het antwoord is geschreven op hun voorhoofd. Lief … ze laten me weten dat ze me ‘ook’ lief vinden. We staan ‘ook’ achter jou, we vinden jou ‘ook’ de moeite.

Door hun liefde laten ze me weten, dat ik zelf wat liever moet zijn. Vergeven … het valt me zwaar. Hoe kan ik het doen? Wanneer het gif blijft sijpelen …





Leven is een kaartspel 43

27 12 2008

Harten vier:

Vergaren is des mensen.





27 12 2008

Badkamer ten huize van …

– Mama, heb je sokken bij?

– O, neen, jongen… ga ze zelf maar halen.

– O Mamaaaa, vergeetspaan!

Euh … het klikt wel met zoonlief. Hij vergeet af en toe zijn schotel. De vergeetschotel!