3 12 2008

Harde wind. Bladerregenbui. Grijswitte wolken. De baan is vrij … helemaal van mij alleen. Mijn vingers knellen zich rond het autostuur. Woesj… de storm beukt mijn wagen.

Het kathedraalgevoel sluipt binnen. De neiging om het stuur los te laten en te zien waar ik eindig. Om mezelf vrij te laten en me over te geven aan de natuur, de goesting om te vliegen, te fladderen, te dwarrelen, te zweven.

Wanneer ik later oud en dement ben, zal ik het doen.

Mezelf van een hoge toren laten vallen, de brug afspringen, me laten overspoelen door een bulderende oceaan, de teugels laten vieren …

Nu houdt mijn verstand me nog tegen. Ooit zal mijn hart overwinnen. ’t Zal zeer doen, dat weet ik nu al. Maar dat ene moment van overgave. Ik snak er naar.


Acties

Information

5 responses

3 12 2008
vandepotgerukte

U zou natuurlijk deltavliegen in de bergen kunnen overwegen. Daar krijgt U ook een kathedraalgevoel bij en de uitkomst is iets minder drastisch. Ik kan het U alleen maar aanraden.

Was getekend

3 12 2008
Valérie

Aaah, ik ken dat! Ik heb sinds ik klein was steeds een bijna ononderdrukbare dwang gehad om mijn vingers bijvoorbeeld een keer ín het stopcontact te steken, om te weten hoe dat voelt… Of om van iets hoog af te springen. Niet dat ik suicidaal ben ofzo, maar ja , voledige overgave, het moet wat zijn!

3 12 2008
amelie toussaint

ja, dat gevoel ken ik.

4 12 2008
elsje

gelukkig ben ik dus niet de enige die dat soort gedachten hard wegdrukt…

19 12 2008
zapnimf

Luguber!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: