Ni weggaan, niet weggaan

13 12 2008

Sarah. Pauze. Wat gelachen met haar en haar gsm-onkunde. Een ijskoud glas water té snel opgedronken.

Ontspannen, mét zere teen, zonder schoen, mét roze kous op de voorlaatste rij.

Sarah zingt. Ik word elf jaar jonger en sta voor een bomvolle kerk. Ik spreek, van liefde en graagzien, van missen en té vroeg.

Jacques Brel was van hem. Té traag, té Frans voor mij. Een andere generatie…

Maar sedert 13 december 1997 werd dit mijn pijn-lied.

Nog steeds wil ik zeggen:

Ga niet weg. Blijf nog even.

Kijk naar mij, kijk naar mijn leven.

Nooit heeft hij man- en zoonlief gekend. Regelmatig schiet me dat te binnen. Ik weet dat hij trots zou zijn op mij. Ik voel hoe ik soms op hem lijk. Dat wilde ik zo graag. Toch ben ik mezelf. Een madame die biggelende tranen laat terwijl Sarah zingt wat ik na jaren nog altijd uitschreeuw. Ga niet weg. Ik kan niet vergeten.


Acties

Information

One response

13 12 2008
patricia

Waw, een mooie versie. Het klinkt doorleeft.

sterkte tantieris, de pijn gaat waarschijnlijk nooit weg, maar ik hoop dat ze wel wat draagbaar wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: