27 03 2009

Awel, hee… dat van Kim Clijsters, hee …

dat wist ik al KEIlang. Ik kan heeeel goed geheimen bewaren.





boodschappenlijstje

21 03 2009

geschreven door manlief:

– frieten

– pommes frites

– pattates frites

– frietjes

– FRUTTEN !!

(volgens mij wil hij iets duidelijk maken????)





Haar lijnee ja?

19 03 2009

“Amai, dat is nog eens met de deur in huis vallen.”

Mijn schaapachtige glimlach klimt twee toonhoogten en mijn pols ervaart de zwaartekracht op hardhandige wijze. Het is dát of met mijn klikken en klakken op de pasgepoetste vloer vallen. De drie aanwezige kinderen snellen in mijn richting. Kinderen? Euh?  Bij nader inzien zijn ze toch meerderjarig, geloof ik. Ze klinken ook zo.

Terwijl de ene me naar een stoel verhuist, gaat de andere dé fiche halen. Na het noteren van naam en adres krijg ik één hip boekje met hippe kapsels voorgeschoteld. Ze woelt wat door mijn haar, geeft op- en aanmerkingen in de zin van veel en dun en zwaar uitgevallen. Terwijl ik levensgroot geconfronteerd wordt met mijn lach/huilrimpels, streelt de strakke deerne mijn haardos als was het een gepluimde kip. Au.

De rosse jongeheer met hip l’orealkapsel loodst me richting wasbak. Een flatscreen met Sex And The City is mijn gezelschap tijdens de bijzonder zwijgzame tocht-naar-de-wasplaats.

Dan barst hij los: “Euh, ik goa u een poar vroagskes stellen om te weten wat we met de hoartjes moeten doen, m’vrouw. Oe lang is het geleden dat u u haren eeft gewassen?”

Mijn brein springt in vijfde versnelling. Dinsdag.

Het blijft stil achter mij. In de overtuiging dat het nog wel meevalt met die vragen, sluit ik mijn ogen en ontspan ik mijn rug. Mijn brein voelt nog iets aankomen. Ja, hoor ….

“Drie doagen …” komt het twijfelend. Mmm, daar deed hij toch wel lang over. Om dát uit te tellen!

De kapperinquisitie vervolgt. Neen, ik heb geen vet haar. Ja, ik heb last van roos.

Dat had ik beter niet gezegd. Zijn vingerknokkels overtuigen mij ervan dat roos om marteling vraagt en ik beter mijn mond hou in de toekomst. Het besluit ‘altijd vriendelijk blijven’ begint inspanningen te vragen.

“Wenst u een verzorgingskeu, m’vrouw?” Ik bijt mijn tong af. Bijna vroeg ik een beiteltjeu, een hamertjeu en een zaagskeu.

“Denkt u dat het nodig is?” (met ondertoon van “vindumijnaaronverzorgdofzo?”) Gemompel aan mijn achterkant. Het balsempjeu wordt snel geklasseerd. “Ghebt dat vooral nodig voor u lengtes, ee m’vrouw. En er gaat toch een eel stuk af, ee?”

Mijn zucht naar ‘untellegentie’ smoor ik in een kuch. Ik mis MIJN kapper!

De massage maakt veel goed. Vanwege mijn vriendelijkheidsprobleem verwoord ik mijn genoegen. “Dat mocht u nog wat langer doen, dat doet deugd.” Hierbij geef ik wel toe dat mijn smalltalkvermogen ook niet echt jé dat is. Zijn strakke ‘alstublieft m’vrouw’ maakt dat nog duidelijker.

Zijn genoegen groeit wanneer hij mijn natte haren kamt. ‘Voilá m’vrouw, dat verzorgingskeu was niet echt nodig. Als een mes door boter.”

Mijn wenkbrauwen stijgen weer enkele verdiepingen. Is mijn haar dan tóch vettig? O, hij doelt op de gladde affaire die de kam en mijn haar aangaan. A … ja … nu snap ik het.

Op weg naar de stoel. Ik voel me een dead-woman-walking.

De reuzengrote spiegels weerspiegelen mijn olifant-in-een-porseleinenkast-gehalte. Drie kappertjes die sedert vorige week pas auto mogen rijden en ik in het meervoud. Dat is smeken om complexen, me dunkt. Ach … in alle stilte wordt alles geknipt. Ik glimlach er wat rimpels bij. Ik verslik me in het platte watertje dat mijn handtas vergezelt. Ik vrees de schaar.

Op een uurtje word ik van de jaren 80 gekatapulteerd naar het heden. Ik kom als een perfecte kloon van de drie karpertjes euh … buiten.

Aaaaagggghhhhhh …. Ik ben een man!





Ik kan dat

18 03 2009

het zelfhulpgroeppakket kervelsoep uit de Delhaize koken en mixen en me dan realiseren dat het plastic pakje mét kruidenmix inclusief was.  Soep weggooien. Potje Knorr Kervel bovenhalen. Iedereen tevreden.





27 02 2009

Het lijkt alsof ik mij oscargewijs vergist heb in de hoeveelheid botox. Links is mijn mond compleet Angelina Jolie. Rechts nog steeds Calista Flockhart. Rechts is normaal. Links is een probleem. Qua overtuiging niet. Dan is het omgekeerd.

Mijn favoriete, geliefkoosde en meest gekoesterde hobby moet eraan geloven. Ik kan niet meer kussen. Ik ‘zweer’ het. Daar lijkt het toch op.





Pest eens een vriend

26 02 2009

Wij zijn mensen met een missie. Op alle vlakken in ons leven. Wij zoeken eetgelegenheden die zich als dusdanig profileren. Dit eethuisje alwaar wij ons te goed zouden doen aan ‘Ontbijt met Bubbels‘ zegt dat te hebben. Een dubbele missie zelfs. Tenminste … zo staat het in het boekje.

Rustig genieten. Van een uitgebreid gamma ontbijt- en lunchgerechten. Zwart op wit.

Ogottocheere. Om het ware hotelgevoel te kunnen verwerven zitten ze wel goed. Binnenkomen en een opgetrokken lip en gefronst voorhoofd van de ‘gastvrouw’ krijgen als begroeting. “Wie zegt u?” Na drie maal werd ik begrepen en begreep ik ook waarom zij me niet verstond. De decibels die in dit ‘rustig’ eethuisje werden geproduceerd, deden mijn begripsniveau met rasse schreden stijgen.

Onze tafel werd ‘gezellig’ gedekt met een papieren laken dat de rimpels van onze voorgangers nog vertoonde, alsook de kruimels. Hans en Grietje werden wij.  Het spoor leidde ons tot een koeltoog waarin elk beleg verloren liep. Want alles was er zelfservice. (Met bijna trotse ondertoon)

Dus we gingen op zoek. Na een tijdje nauwkeurig speuren ontdekte we de 2 soorten kaas, de drie soorten beleg en de uitgeslagen slaatjes in drie minuscule kommetjes. Er waren twee potten choco. Het mes fier rechtop.

De koffie en thee waren ‘bij te tanken’. Er heerste een ware oorlogssfeer om meer dan één schijfje citroen te bemachtigen. De door-een- afwasmachine-mishandelde-bordjes getuigden van intensief gebruik. We vragen ons nog steeds af door wie?

Als haringen in een ton, sardientjes in een blik schoven we aan om gretig toe te tasten bij de kledderige roereieren en vers uit de toog genomen spek. Volgens mij had dat wel ergens een pan ontmoet maar het was een kortstondige affaire geweest; het spek met eieren onderonsje.

Ondertussen vergezelde de boormachine ons op onze weg. De soep werd ter plekke gemixt door iets dat mijn vader vroeger ook gebruikte toen hij aan de kathedraal van Antwerpen werkte. Zonder gène gaf de mevrouw van het huisje de geheimen prijs van haar ‘heerlijke’ chocomelk en ontbijtgranen. Bij een tekort (zo iets om de tien minuten) haalde ze de pakken boven en goot ze ‘vrolijk’ de kommetjes in de toog nog eens vol. Nu ja, vrolijk. Eénmaal kwam ze langs en vroeg toen – op de toon van een ware Meesteres – : “Smaakt het?” Wij knikten deemoedig. Een Meesteres spreek je nu eenmaal niet tegen.

Het glaasje cava was lekker. De toiletten waren olijk geschilderd. Tot daar ons genietmomentje. Wij zijn gaan lopen. Niemand zei er ‘bedankt en tot ziens’. We namen onze jas en renden naar de auto. Weg van daar. Weg van de bongo-hel.

Om wat te bekomen en onze feestelijkheden recht aan te doen karden we naar een koffiehuis in de buurt.

Vlindervormige suikerklontjes met wolkjes van chocola. VIJF schijfjes citroen bij een mooi zwart, zwaar chinees theepotje dat zoete gesprekken herbergt. Norah Jones zingt ons de hemel in. Zelfs de rokershoest van de buurman op minstens een meter afstand, stoort niet meer. De lach van de serveerster, de stilte van de tassen … het deed deugd. Daar betaalden wij graag 5,70 euro voor.

Dipfico … ik volg u. Compleet!





Huwelijkscrisis op aanvraag!

24 02 2009

Tenenkrullend plaatsvervangend tantengeknars.

Gratis recept indien u een vervroegde scheiding wil: Als chagrijnige, ik-heb-er-verdomme-genoeg-van, vermoeide, gefrustreerde echtgenote bel je even Help, mijn man is een klusser.

Wanneer u vindt dat uw vrouw de meeste luie, vieze, en ongeorganiseerde klaploopster is én u haar liever kwijt dan rijk bent, contacteer Sien en Maria om uw huis volledig proper te maken.

Manlief en ik kunnen u garanderen dat u sito presto van alle zorgen verlost bent. Een stevig onderbouwde psychologische analyse is namelijk inbegrepen. Wat? Waarom? Hoe kwam je daar toe? Vind je jezelf niet egoistisch? Hoe kan je daar in godsnaam mee leven? Uw soon-to-be-ex man of vrouw wordt volledig afgebroken, met de grond gelijk gemaakt én krijgt het (niet door hem/haarzelf) gevraagde advies dat ervoor zorgt dat zij/hij een diepe innerlijke beschouwing zal aanvangen.

Alle levensvragen beantwoord én tevens een goedkope oplossing. Uw partner is zodanig op zijn hart getrapt dat hij/zij mét plezier zijn schup afkuist.

Eén nadeel: de notariskosten zijn niet inbegrepen. Daar draait u zelf voor op. Overweeg de afweging: een nieuwe badkamer/keuken die uw man al anderhalf jaar belooft, een met de tandenborstel uitgekuiste diepvriezer die u in staat stelt om eindelijk ook effectief te eten wat er in zit maar als toetje een separate toekomst. Of u blijft in de rommel zitten, maakt af en toe eens knallende ambras over alles wat niet in orde geraakt maar geniet regelmatig van een heerlijke goed-maak-vrijpartij mét romantische backing-vocals.

Aan u de keuze. De onze is na een avondje John Williams wel gemaakt.