26 03 2009

Hoe werden de eerste mensen geboren, mama?

Voor mijn moeder het woord God kan uitspreken, begin ik over de evolutietheorie. Hoe leg je die simpel uit aan een bijna zesjarige?
Niet, dus.





Woord van het jaar 2009

30 12 2008

Vakantie. Moeder Tantieris ligt lang in haar bed. Veel té lang volgens zoonlief.

– Mamaaaa … wanneer sta jij nu op? Ik ben aan het sjabbelen.

Mijn hoofd schiet omhoog. Euh …? Wat is dat dan? Sjabbelen? Sneller dan het licht van mijn nachtlampje komt zijn antwoord.

– Mamaaa … (diepe zucht) dat is lang wachten op iemand die moeilijk wakker wordt.

Komaan mensen, geef het toe, mijn kind is briljant!

Enne … zijn moeder slaapt te lang. Veeel te lang.





27 12 2008

Badkamer ten huize van …

– Mama, heb je sokken bij?

– O, neen, jongen… ga ze zelf maar halen.

– O Mamaaaa, vergeetspaan!

Euh … het klikt wel met zoonlief. Hij vergeet af en toe zijn schotel. De vergeetschotel!





Zoonlief ontdekt…

14 12 2008

Niet 1, niet 2, niet 5 en zelfs geen 10 keer … maar TIEN-TALLEN malen aanhoor ik deze nummers:

the Buggles

the Police.

Zonder dat hij het weet dat het ene nummer hoog scoort bij papa manlief en het andere mama Tantieris tijdens de topmomenten helemaal uit de bol doet gaan …

Het is een kind van ons. Dat is duidelijk. Al twee maanden gepassionneerd door the soundtrack van The Wedding Singer. Vooral door nummertje 1 en 3.

Zot word ik er van. Zót!





Zoonliefs’eerste keer ….

14 11 2008

Terwijl moeder-Tantieris het beste van zichzelf staat te geven, achter haar bureau mét hoofdtelefoon … kijkt zoonlief verbaasd toe en schudt meewarig zijn hoofd.

Ik ben – in shock- meteen terug gaan zitten. Hij wordt groot … als hij me soms al té veel vindt?!

Dankzij KT dus …





Geen ethisch bepaald

30 10 2008

Hij valt stil. Zijn autootjes ook. Terwijl hij telkens de film naspeelt (voor de vierhonderdvijfenzeventigste keer), is dit elke keer de scene waarin hij stopt, zijn handjes in zijn schoot legt en even luistert en kijkt.

Zoonlief heeft het ook: het melancholische gen. Hoe zou dat toch komen?

James Taylor geeft melancholie een mooie kleur.





21 10 2008

Ochtendrush. Ik tune mezelf out. Zoonlief worstelt met zijn jas. Mouwen zijn niet simpel.
– Mamaaaa, ik kan mijn andere pijp niet vinden.
Geheel in gedachten verzonken verbeter ik hem automatisch.
– Dat is een mouw, jongen. Pijpen is van broeken.

Na 5 minuten verschijnt er een puberale glimlach op mijn lippen. Soms voel ik me ineens 15. Vandaag dus.





Rep

20 10 2008

Mijn reputatie is naar de maan. Naar de knoppen. Naar de vaantjes.

Aan het bankloket stond Madame Versmissen. Dé gazet van het dorp.

Ik stond naast haar en nam mijn bankkaart uit mijn handtas. Snel. Té snel.

Nu weet iedereen het. Ik ben een dronkaard, een drankorgel, een drankautomaat.

De kroonkurken die zoonlief verzamelt, vinden een mooie bergplaats in mijn roze sakosj. Duvel, Trappist, Jupiler … alle bieren die er in mijn omgeving worden gedronken. In mijn buidel.

Sedert gisteren op de grond. Aan het loket. Met een rode kop rode kroonkurken oprapen is dan misschien esthetisch een ‘match’. Deontologisch gezien is het een ramp. Mijn ramp.





3 10 2008

Mama, later koop ik een auto met zo’n gaatje erin. En dan kan ik daar mijn telefoon insteken. Zoals bij Lara Croft. Die heeft een legerauto en die had geen sjakosj bij en die hare gsm zat ook in een gaatje.

Of hoe zoonlief een wensdroom invult, geïnspireerd door Tomb Raider en de Bluetooth-toestand van zijn vader.





Gecapteerd

7 09 2008

Zoonlief van 5 zingt al de hele dag (wildenthousiast): Captination …

Zijn Engels is nog niet zo goed, maar ik begreep het wel.