Ons moeke

6 09 2008

Het is pas toen ze besefte dat zij a.h.w. de laatste der Mohikanen was, dat ze zich liet gaan. De diepte van de vergetelheid, het moeras van onwetendheid lonkte. Ze viel en viel in de draaikolk van haar verleden, van de oorlog en de armoede, van de velden en de wijdsheid.

Haar leven zag er anders uit. Toen zij kind was, toen zij vrouw werd, leek de wereld een harde maar rustige plaats. Een veilig oord. Ondanks de oorlog. Zelfs de Duitsers waren haar meer eigen dan ik. Dan mijn kind.

Ze werd gedwongen om terug te gaan. Ik zag haar worstelen, haar verzet was groot. Elke emotie uitvergroot. Kwaadheid werd (ver)woestheid, vreugde werd slappe lach, tranen werden een waterval. Niets was nog wat het was. De waarheid werd gebogen, in een ijzeren houdgreep die haar lijf uitputte, haar ziel vermoeide.

Toen kwamen de lijstjes. Luidop declamerend. Data werden gelinkt aan gebeurtenissen, boodschappen werden eindeloos herhaald. Hoe recenter, hoe minder geweten. Hoe ouder, hoe meer gekoesterd en nog maar eens herhaald.

En ik verloor mijn moeke, mijn rots, mijn veilige, warme schoot. Ik neem al jaren afscheid van haar. Elke keer, elke ontmoeting is een opnieuw verkennen. Hoe zal ze zijn? Wat zal ze zeggen?

Vooral: Waar zal ik van schrikken? Waarom zal ik moeten huilen?

Ik ontvlucht haar en de tekenen die wijzen op die andere vrouw die zij wordt. Het zelfverwijt is groot maar nog niet groot genoeg om me toch terug naar haar te drijven. Ze heeft me verzorgd als was ik haar liefste kleinkind. En ik? Ik laat haar achter, alleen en eenzaam in haar angsten, in haar verdriet … terwijl ze het leven en de grip erop door haar vingers voelt glijden. Omdat ik het afscheid niet aankan? Omdat ik bang en misschien wel laf ben? De antwoorden zijn verloren gegaan. Net zoals haar geest.

Haar lichaam wordt vandaag 89. Haar ziel verjongt met de dag. Ik mis haar.

Advertenties

Acties

Information

8 responses

6 09 2008
elsje

Wat een ontoerend verhaal. Ik kan me je verwarring goed voorstellen. Sterkte en veel liefs!

6 09 2008
Lies

Dit is zo mooi verwoord Tantieris!

6 09 2008
veerle

Zo herkenbaar dit verhaal. Ik was veertien toen mijn grootmoeder me op een feest vroeg: ‘Wie ben je ?’ en na mijn antwoord zei: ‘Veerle, wij hebben toch geen Veerle?’. Ik was zo geschrokken dat ik ook niet meer durfde teruggaan. Alleen op haar sterfbed zag ik haar nog. Daar heb ik nu spijt van. Dus, Tantieris, als ik je een raad mag geven, ga toch maar, nu het nog kan.

7 09 2008
zeezicht

Het is een droevig verhaal, maar zo mooi verwoord.

7 09 2008
Goya

Heel mooi Tantieris, en te herkenbaar.
Hoe schuldig ik me er ook om voel, elke keer weer stel ik het bezoek aan zij die me vroeger mee opvoedde te vaak uit.

8 09 2008
Linn

Mooie post die me raakt. Herkenbaar ook.

1 01 2009
Every time we say goodbye - Sarah « Ziediswiedadieris

[…] wereld. De onvoorwaardelijke liefde van nu al bijna 68 jaar deemstert weg in die andere wereld. Ze verliest ze. En hij is moe. Moe van het zoeken, van het wachten, van al dat vechten tegen de kaai […]

17 12 2012
Music for life | Bloem's blog

[…] gaat me aan het hart. Mijn hoofd is er ook regelmatig mee bezig. Mijn moeke … Ja, ook van […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: