Wee(r)-moed

25 03 2009


Het huilen staat me nader dan het lachen. Maar tranen stromen niet.
Iets anders wel.
On-aan-raakbaar. Het fladdert.
Langs mijn ogen via mijn hart en ziel naar de onderbuik. Mijn kern die me steeds de weg wijst. Ik luister niet altijd.
Koppig mens.
Ik.

Koppige buik.
Signalen sturen die vallen als druppels op een hete plaat. Het kookpunt is bereikt. De golf die me overspoelt wanneer ik hen omarm maakt alles duidelijk.
Keuzes maken.
Voor mij. Niet voor een ander.
Ik wentel me in hun enthousiasme, hun warmte. Het is thuiskomen.
Door hen. Bij mij.

Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik glim. Ik ween. Weemoed.


Acties

Information

6 responses

25 03 2009
zapnimf

Ook al weet je nooit waarover het gaat, het blijft poëtisch lezen.

25 03 2009
georgina

Maar Tantieris toch, zoveel verdriet… Kop op!
Volg je buikgevoel. Dat is meestal juist.

25 03 2009
zeezicht

ik begrijp je woorden ook niet. maar het is vol verdriet heel mooi geschreven…
Hopelijk lucht het een beetje op dat je het kan neerschrijven.

26 03 2009
tricky

contact met je kern is zo belangrijk hé! wens je toe dat je daar weer snel aan toe bent…

26 03 2009
Tantieris

@zapnimf: dank je wel, uit jouw pen is dat een heerlijk compliment.
@georgina: het is vooral verdriet gemengd met heel veel vreugde en goesting. ’t Is een wegwijzer voor mij. 😉
@zeezicht: dank je wel. Ja, het lucht altijd op. Het brengt klaar-heid.
@tricky: jij kan het weten, niet? ‘k Bewonder jou er wel in. 😉

27 03 2009
zapnimf

Komkom… overdrijver.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: