Ugh, ugh, kuch, kuch

Het stof vliegt in het rond, want ik vond nog een stokje van Tales of Salt. Stokjes krijgen is altijd leuk. Het geeft je een zeker gevoel van populariteit. Ik zal het maar eerlijk toegeven. Dat is zowat hetzelfde als vriendenboekjes en poëzie-albums in mijn jonge jaren. Poëzies werden aan mij niet dikwijls gepresenteerd. Ik kon nog net een kopvoeter tekenen en toen was het tekentalent op. In vriendenboekjes mocht ik dan wel weer schrijven want ik probeerde altijd gedichtjes te maken en had toen ook al een zeker dramatisch gehalte, dat bij pubers enorm kan aanslaan. Ahum …

Without any further ado: het zintuigen stokje

De Neus Top Drie:

- gras: afgemaaid, groen, in de wind … heerlijk is dat. De geur van zomer en korte rokken.

- het lijf van mijn lief: als hij pas uit bad komt, als hij pas uit bed komt, als hij pas van zijn werk komt, als hij terugkomt van op zakenreis, wanneer we pas … (oei, dat mag ik niet meer schrijven, een aantal lezers hebben daar wat problemen mee, hihihi)

- parfum: hoewel natuurlijke geurtjes het lekkerste zijn, kan ik me helemaal anders voelen wanneer ik Chanel draag (enkel ’s nachts natuurlijk zoals een grote madam dat deed) of wanneer ik Anaïs Anaïs opspuit, een geurtje dat me automatisch terug 17 maakt. De laatste tijd zweer ik bij Kenzo. Mij maak je altijd blij met een lekker geurtje. (als dat geen hint is, weet ik het ook niet meer)

De Smaak Top Drie:

- champagne: absoluut aan de top. Genot tot in de toppen van mijn tenen. Wanneer mijn mond wordt geprikkeld door champagnebubbels, reageert heel mijn lijf. Heerlijk.

- kussen: en niet om je hoofd op te leggen. Wanneer ik een man kus en hij smaakt niet lekker, is mijn goesting helemaal over. Lekkere zoenen smaken zalig.

- Een derde vind ik moeilijk. Ik bén moeilijk. Wanneer vrienden voor ons koken, bellen ze me en geven dan telkens een drietal keuzemogelijkheden. Ik lust zo ontzettend weinig dat ik een last ben wat smaak betreft. Dus ik pas hier even …

De Oren Top Drie:

- muziek, muziek, muziek … één van mijn allergrootste passies. Ik kan niet zonder!

- mijn lief die op zijn piano speelt: Als ik dat aan de andere kant van het huis hoor, komt er automatisch een glimlach op mijn gezicht.

- het ruisen van de zee: geeft me een ontzettend nietig gevoel en tegelijk kan ik dan de wereld aan.

De Ogen Top Drie:

- wolken: ik word daar erg l-irisch van. Blauwe lucht met witte wolken is mijn absolute favoriet. Maar roodroze strepen in een donkerwordend hemeldek kunnen mij ook ontzettend bekoren.

- mensen die ik graag zie: letterlijk en figuurlijk dus.

- ook weer de zee: alles met water brengt me in hogere sferen.

De Huid Top Drie (Vier, want ik wist bij smaak maar 2 zaken)

- blote voeten: zo gauw het enigszins kan, sokken uit. Ik heb enorm veel eelt op mijn voeten daardoor. Nu nog wat meer eelt op mijn ziel kweken, maar das een ander verhaal.

- mensen aanraken: ik kan dat niet laten. Mijn hand op iemand zijn arm, een omhelzing, een knuffel. Het brengt me dichter bij hen waar ik dichter bij wil komen.

- mensen die mij aanraken: de kapper is zalig, een manicure, pedicure, gelaatsverzorging, massage …. oooh, raak me aan en ik ben in de zevende hemel.

- water: Tiens, toch iets dat terugkomt. In bad zitten, douchen, zwemmen … in het water voel ik me licht en vrij. Yep, ‘t is écht mijn element.

Stokjes zijn er om doorgesmeten te worden: dus ik doe nogmaals een poging: Tijdtussendoor, Babette enne … wie het nog hebben wil. Echt heel graag, hee. (Iedereen zegt altijd dat iedereen het mag nemen, maar ik méén dat! Pak indien je wil)

Leven is een kaartspel 11

Schoppenboer:

Kies een spreuk. Een leitmotiv.

even moet ik tranen
om de schoonheid van zijn zin
ons bed
gemaakt van zijn woorden
en ik
daar middenin

geborgen
even
veilig
met een rots
diep in mijn keel

even moet ik tranen
van geluk

Ik denk te veel.

I have confidence in confidence

Aanhoor het trompetgeschal, het aanzwellend applaus. Zie mij een ererondje lopen, armen in de lucht, neus en kin ook. Mijn ogen stralen u tegemoet, mijn haar golft elegant en glanzend achter me aan. Ik zweef door de lucht, ik ben de sierlijkheid in persoon.

Vandaag vulde ik een enquête in. Goed Gevoel ging me vertellen hoe assertief ik was. In alle oprechtheid beantwoordde ik de moeilijkste vragen. En bij nummer 13 (of all numbers!) : Ik ben trots op wie ik ben en wat ik heb bereikt.
A. Niet of maar deels waar.
B. Helemaal waar.
omcirkelde ik B!!! B!!! B, of all letters!!!!

Ja, het is nationale feestdag ten huize Tantieris. Goud, wierook en mirre! Champagnekurken knallen, de buren hingen de vlaggen uit en neen, het zijn geen roze!
U mag allen deelnemen in de vreugde. Om 12 uur vannacht wordt er een vuurwerk afgestoken terwijl iedereen ondertussen YMCA-gewijs het hip-hip-hoerB-lied zingt.
Ambiance verzekerd!

Nogal rauw

Toen ik naar de Bwards reed, een hele tijd geleden, hoorde ik dit nummer. Het katapulteerde me meteen naar de living in mijn ouderlijk huis, terwijl ik met een haarborstel als micro (Cliché in het kwadraat) het beste van mezelf gaf.
Ik vond het zo’n in en in triest verhaal. Zo ver op Mars zitten, uw lief moeten missen en dan nog een verkoudheid hebben ook. ‘t Leven kan zo wreed zijn.

Die zaterdag in maart vond ik het eerder lachwekkend dan om te huilen. Een schitterend belachelijk nummer.
(En ik kon het weer helemaal uit mijn hoofd meezingen) *schaamrood tot onder mijn oksels*

Ik blog gast

Patrick gooide een stokje … het vervolg lees je op zijn blog.

Wanneer ik vroeger geen zin had om te gaan slapen, uit angst voor nachthengsten en horrormerries, zei mijn moeder altijd: “In je dromen win je altijd.”

Dat vond ik onzin, zever in pakskes.

Het brandend huis waar ik nacht in, nacht uit, in terechtkwam, was onoverwinnelijk, niet te kloppen. Nooit vond ik de uitgang, nooit was er een brandblusser en altijd hoorde ik mijn moeder en mijn zus schreeuwen om hulp.

Dramatisch? Yep, zeer erg. Het was een droom die me tot in mijn puberjaren achtervolgde.

De alomgekende naaktdroom had ik nooit. Het dromen dat ik kon vliegen kwam wel veel voor. Die heb ik af en toe nog. En dat is heerlijk.

Soms kan je je zo afgewezen voelen. Door mensen met wie je jaren lief en lied en boterhammen met choco deelde. Door iemand die langzaam, traag maar zo zeker in uw cirkeltje is komen te staan. Die dan zijn armen rond u slaat en u kust tot je sterretjes ziet. Die zonder moeite zijn hand in uw borst steekt en uw groot, levend, bevend, kloppend hart in zijn handen houdt, het streelt, het koestert.

Tot hij knijpt en uw hart verkrampt en krimpt. Het roffelt, wil volhouden, valt toch stil. Hij laat het vallen in het zwarte zand en dooft het uit met de hak van zijn schoen. Als een opgerookte sigaret. Genot gevend en dan enkel nog de moeite om weg te gooien.

En jij zijgt neer in dat zwarte zand en voelt dat zilte tranen niet van toepassing zijn. Er zijn geen woorden voor dat … voor die …

Enkel verbazing en pure woede rest je nog. Trots is het laatste dat je helpt.

Dus wanneer hij door je heen kijkt en doet alsof je niet bestaat, wanneer een woord te veel is, een blik verwaarloosbaar. Dan rest alleen ….

Bitterzoet

Aarzeling

geremd

moeten

weten dat moeten moet

Niet kunnen

wel willen

maar twijfelen

en weten dat moeten moet

Stoppen

en wel willen

maar denken

dat moeten niet kan

Kunnen

en weten

dat moeten mogelijk is

Ik ben een vrouw …

De spiegel is niet altijd mijn beste vriend.
Ongeschminkt, ongekamd, ongewassen ben ik niet meteen moeders mooiste. Nu is dat ook het geval met make-up en zonder slaap in mijn ogen. Bij mij staat er geen ‘extra’ voor ‘ordinary’. Ik ben niet mooi, ik ben niet knap. Ik ben wie ik ben. En op mijn bijna 38ste (ok, op mijn 37ste) kan ik daar eindelijk mee leven.
Het gekke is dat er nu pas tegen mij wordt gezegd dat ik wél mooi ben, dat ik aantrekkelijk ben en dat ik boeiend ben.
Dat klinkt enorm arrogant als ik het zo opschrijf. Maar voor mij is het als water in de woestijn. Je roept er jaren om en als het dan eindelijk binnen bereik komt, krijg je er geen genoeg van en drink je je een indigestie.
Het zal wel duidelijk zijn … toen de reeks “zelfvertrouwen” werd uitgedeeld, stond ik achteraan in de rij. Het restje, het allerlaatste kruimeltje werd me toegeschoven en ik liet het uit mijn handen vallen. Jaren liep ik met mijn hoofd naar de grond, kop in kas, op zoek naar dat laatste greintje dat misschien wel mijn deel mocht worden.

Op mijn 37ste (ok, bijna 38ste) zie ik er nog vrij goed uit. Goed geconserveerd, goed bewaard.
Het soort mannen dat ik niet kon krijgen op mijn 18de, is nu wél geïnteresseerd in wat ik te zeggen heb. Het doet deugd, dat zal ik niet ontkennen.
Maar het heeft vooral te maken met hoe ik me vanbinnen voel. Ondanks tegenslagen, zware verliezen en allerlei meer of minder dramatische gebeurtenissen ben ik een tevreden vrouw. Tevreden over hoe mijn leven loopt, hoe ik vanbinnen groei en evolueer. Dat zie je aan mijn buitenkant. Ik ben nog steeds niet mooi en verre van knap. Maar ik ben gelukkig en dat is het beste afrodisiacum dat je kan vinden.
Geluk maakt je mooi, vanbinnen én vanbuiten.

En dat is mijn bondzondernaambijdrage van deze dag. Lisa zegt het beter dan ik. Geniet!

Leven is een kaartspel 10

Schoppen tien:

Een keus is leuk. Een keus is fun.